Derk Jan

Is God te vertrouwen?

2012-02-04T19:52:00.000+01:00

Deze titel heb ik gegeven aan een stuk, dat ik aan het schrijven ben. het was de bedoeling dit als een blog te publiceren. En misschien komt het er ooit nog eens van. een feit is, dat het na een aantal weken nog steeds niet klaar is. De strekking zou kunnen worden geschetst als de zoveelste apologie. Voor wie ik het schrijf? Je vraag je dat soms wel eens af. Vaak kijk je dan naar jezelf. Wie moet er overtuigd worden van het feit dat God te vertrouwen is. Want dat is het natuurlijk waar het op uit zal draaien. Tenminste als ik voldoe aan mijn eigen verwachting. Je kunt niet eens zeggen, dat je hooopt, dat de conclusie is, dat God te vertrouwen is. Je weet, dat God te vertrouwen is. Zelfs zonder het hele stuk te schrijven weet je, dat dat zo is. Het stuk zal nog wel even op zich laten wachten.
Een zinsnede uit het stuk is:

Uiteindelijk zal het draaien om de vraag of de mensvrijmachtig is, of de mens een product is van evolutie, of dat de mens eenschepsel is.

Of dat dit de juiste vraagstelling is? Ik hoop daar in het stuk over te schrijven. De uitkomst staat voor mij in ieder geval vast: God is te vertrouwen. Dat kan voor mij ook niet anders. De zin van het leven is in het geding. Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.

Oecumenisch.

2012-01-16T17:05:00.000+01:00

In het kader van de week van het gebed voor de eenheid va de christenen mocht ik gisteravond een oecumenische dienst bijwonen. Al met al voor het grootste deel een dienst met teksten die voorgeschreven op papier stonden. Voor mijn komt dat nogal doods over. Is het, omdat dan van te voren vast staat, dat niemand zich ergens aan kan storen? Er zijn geen uitspraken die iemand tegen de haren in strijken. Kortom, het lijkt erop, dat de grootste gemene deler moest worden gevonden in een dienst aan het begin van de week, waarin de drang naar eenheid van de christenen centraal staat. Die eenheid lijkt te zijn gevonden in deze dienst, hoewel? De grootste gemene deler lijkt mij inhoudelijk dan nogal mager te zijn. Blijdschap over het christen zijn is wat anders dan met zoveel mogelijk (??) mensen een dienst bijwonen waarin de vorm centraal staat en de diepgang ontbreekt. Het komt ook niet nodigend over, slechts vormelijk.
Mijn christenzijn is wezensomvattend en in zijn totaliteit belangrijk, daar kan niets aan worden afgedaan. Ook niet ten gunste van de eenheid van de christenheid.

Wees blij dat het leven geen zin heeft.

2011-12-27T11:58:00.001+01:00

Nee, deze uitspraak is niet van mij. Ik kwam hem zomaar tegen. In het winternummer van Brabants Landschap. Als een goed vaderlander, inwoner van Brabant, als een goed christen draag je de natuur een warm hart toe. We zijn rentmeesters over de schepping en het allerminste wat je kunt doen is lid zijn van een natuurbeschermingsorganisatie. Soms wel van twee of drie. Maar goed, dan krijg je ook wat toegestuurd. Het blad van het Brabants Landschap is in ieder geval wel de moeite waard. In het winternummer komen wat filosofen aan het woord, dichters, schrijvers, wetenschappers. Over natuur, dierenwelzijn etc. Dit alles naar aanleiding van de ontwikkelingen in de vorige eeuw voor wat betreft de dierenbescherming, milieubewaking, natuurbehoud en ga zo maar door. En wie is dan de eerste in de hele rij die wat gaan vertellen in het blad? Jawel, Midas Dekker. Ik kan het niet nalaten een klein stukje van zijn artikel te citeren. Dat moet ook wel anders had ik de titel niet boven mijn blog gezet. nou ja, hier is het:

Wees blij dat het leven geen zin heeft
Aan het einde van zijn levenstrap gekomen, hoort een mens gestommel achter zich. Een nieuwe generatie is de trap voor de zoveelste keer aan het beklimmen. Met frisse moed. Weten zij veel. Maar eens zal het gestommel verstommen. Eens is het op. Eens zullen de ouden niet meer door de jongen worden vervangen. Dan is de mensheid uitgestorven. Een hele opluchting voor de dierheid en plantheid, maar het idee staat ons niet aan. Het kenmerk van de evolutie is dat ze nergens heen gaat, ze wil niks, haar kan het niet schelen of het opschiet. Een mens is niks beter dan een walvis, een walvis niks beter dan de luis op ons hoofd. Miljoenen jaren evolutie hebben de wereld geen haar beter of slechter gemaakt. Het is een moeilijk te verteren gedachte, maar het leven heeft biologisch gezien geen doel. Onze cultuur is juist doordrenkt van doelen, strategieën, uitdagingen. We willen o zo graag vooruit. Maar er is geen vooruitgang. Er is niet eens achteruitgang. Er is alleen gang. Daar moeten we het mee doen.

Hij eindigt met:

Alles wat je tijdens je leven meemaakt, laat sporen in je na, bij iedereen weer in andere mate. Met elke stap die je in de richting van het graf zet, lijk je minder op een ander en meer op jezelf, tot je eindelijk met jezelf versmelt. Dan hoeft er verder niets meer. Het is volbracht.

Wat kan het leven van een bioloog toch zinloos zijn.

Season's emotions

2011-12-25T06:19:00.002+01:00

Ik kan me ooit nog een kerstkaart herinneren met daarop de groet: "seasons greetings". Dat laat wel heel veel aan de beleving van de ontvanger over. Waar gaat het over. Dan heeft "Gezegende Kerstdagen" etc. toch wel wat meer inhoud. Nou ja, er schijnt een tendens zich te ontwikkelen in de richting van het roodborstje. Wij mochten namelijk dit jaar een aanzienlijke uitbreiding zien van het aantal kaarten met een roodborstje. Raar, want roodborstjes hebben niets met een kerstgedachte (wat of dat ook mag zijn.) Als een roodborstje een soortgenoot tegenkomt is er herrie in de tent, of wel in de tuin. Waarom tikt het roodborstje zo genoeglijk tegen het raam? Hij ziet een soortgenoot en dat is wel het laatste wat hij wil. De tuin, desnoods de wereld is van hem, van hem alleen. Nu is de kerstgedachte, neen, nu is het kerstfeit, dat Jezus naar de wereld gekomen is om de strijd aan te gaan. Niet met zijns gelijken, maar voor ons mensen. Ja, natuurlijk is hij mens geworden, maar geen individualist. Hij wil de mensen als schapen om zich heen te verzamelen, zoveel mogelijk. Hij wil voor ze zorgen, ze bevrijden van het individualisme, onder andere. Zodat we samen in een mooie nieuwe tuin kunnen leven. Daar geeft Hij zelfs zijn leven voor. Niks geen roodborstjes gedachte. Seasons greetings?

Wraakgevoelens….?

2011-12-16T16:25:00.000+01:00

Hoe kom je eraan, zult u zich afvragen. Maar eerst waar hetover gaat.

Kent u dit vers?

Verwees zijn kroost, verweeuw zijn gade,
laat op genad’ of ongenade
zijn kindren bedelen en dolen
en opgejaagd zijn uit hun holen.
Worde al wat hij had vergaard
Geplunderd en verbeurd verklaard.

Lang geleden denk ik dat u dit gezongen hebt. Maar het komttoch uit ons psalmboek. Psalm 109, in de berijming vers 4.

In deze Psalm staat deze zinsnede niet op zichzelf. Als udeze psalm doorleest schrik je van zoveel haatgevoelens. Je zou je schamen, dater zulke teksten in je Bijbel staan. Dat je een hekel aan iemand hebt, kun jenog begrijpen. Maar dat je dan meteen zijn hele familie te gronde wil richten. Isdat ook wel christelijk? Heb je vijanden lief. Dat zij Jezus de Zoon van David.David zelf schrijft in deze Psalm heel andere taal.

Hoe kun je zulke dingen rijmen? Duidelijk is, dat David inde put zit. Nou ja in de put, het lijkt wel een heel diep ravijn. Maar in welkravijn? Het ravijn van zijn bestaan? Is Davids plaats niet meteen aan het beginbepaald? God, die ik loof. Mijn God, de God waarvan ik houd, de God op wie ikvertrouw.

Wat opvalt, is dat David niet zegt: “Sterk mij in mijnstrijd tegen mijn tegenstanders.” Neen, David roept God te hulp. Wat hem ookoverkomen is of overkomt, God moet zijn pleit beslechten. Daar vertrouwt hij open dat is het hem nu juist. Dat heeft hij even gemist, die hulp van zijn God. Eneigenlijk vraagt hij aan God, of God nu eindelijk eens wil laten zien wie Hijis. Als dienaar van die God voelt David zich aardig in de steek gelaten. Hoewel…. Aan het eind van de Psalm staat:

De HEER zal ik prijzen met luide stem,hem loven te midden van velen, hij staat de armen ter zijde
en redt hen uit de greep van hun rechters.

Neen, Davids vertrouwen in Gods kunnen is niet weg. Hijlijkt alleen zijn verlossing te willen hier en nu. En ja, soms kan hetgelovigen wel eens te lang duren, of te veel worden. En dan krijg je zo’nschreeuw om hulp.

Psalm 109 wordt gerekend tot de vloekpsalmen. Moeten wij numee vloeken? Laten wij net als David maar zeggen dat onze hulp is in de naamvan de Here. Laten wij de afrekening maar overlaten aan onze hemelse Vader.

David leefde in een tijd die niet de onze is. En daaromkunnen wij in onze individualistische tijd ook nog wel wat leren van dezePsalm. Duidelijk zijn de familiebanden getekend, weliswaar van Davidstegenstanders, maar toch. Ieder individu was onderdeel van. Van het volkIsraël, van de stam van Juda, van het volk van de Filistijnen, de Gibeonietenen ga zo maar door. Vandaar dat David om wraak smeekt ook over de gehelefamilie van de vijand.

Voor ons is het echter ook in deze tijd waarinindividualisme hoogtij viert een les die niet alleen uit deze Psalmtevoorschijn komt. We kunnen ook in het nieuwe testament lezen dat helegezinnen, huizen gedoopt werden. Je hoort bij die levensgemeenschap, dat isfijn voor je, want dan heeft God iets speciaals voor je. Niet zoiets van, datmaak ik zelf wel uit, neen, je hoor erbij. Een oud voorbeeld doet het nogaltijd: Je wordt als Nederlander geboren, daar kun je zelf niets aan doen. Alsje geen Nederlander wil zijn moet je er moeite voor doen om je nationaliteit tewijzigen.

Dat aspect van die groepsgebondenheid, groepsverbondenheid,dat verbond met de groep, de familie, het geslacht, vind ik terug in dezePsalm. Hier dan in een negatieve verhouding van vijanden van David, van God. Maarin het positieve, het verbondsvolk van God. Als je erbij hoort, er in geborenbent, dan ben je bevoorrecht. Je leven is begonnen met de belofte van God bijje doop. Je hoefde daar niets voor te doen. En je moet moeite doen om van Godaf te komen.

Hoe je van een vloekpsalm bij Gods verbond kunt komen.

Natuurwetten.

2011-11-30T06:25:00.002+01:00

Vorige week hoorde ik op BNR Andries Knevel zeggen, dat God een deel van zijn macht heeft overgedragen aan de natuurwetten. Daar schrok ik toch wel even van. Zou het niet eerder zo zijn, dat God wetmatigheden in de natuur geschapen heeft, zodat, als wij iets loslaten, wij niet steeds weer hoeven te zoeken waar het gebleven is. Maar dan heeft God ook nog steeds de macht om wonderen te doen die tegen de natuurwetten ingaan.

God beleven…

2011-11-18T08:53:00.002+01:00

“Maar God laat zich niet dwingen. Ja, Hij maakt gebruik van onze gevoeligheid, ons temperament, onze onverwerkte en verwerkte trauma’s, onze onmacht en onze begaafdheid, maar bovendien heeft Hij zoveel andere wegen om ons te bereiken – alleen zoeken we Hem misschien niet daar waar Hij zich laat vinden. En dan kom je natuurlijk in opstand.”

“Wij willen zo graag bepalen hoe god zich aan ons moet laten kennen, hoe wij Hem willen voelen, en wanneer hij ‘te geloven is’. Ja, God, bewijs Jezelf maar. Alsof je Liefde kunt bewijzen….”

Twee citaten uit het boekje “Als alles tegenzit en God geeft niet thuis”, met als ondertitel “Waarom ik toch nog geloof.” Het boekje is geschreven door Iny Driessen en uitgegeven bij Lannoo.

Eerlijk gezegd zijn in mijn vorige blog ook al de “invloeden” van dit boekje te vinden.

Wat mij opvalt is, dat de titel de lading eigenlijk niet dekt. Anders zou het mij ook niet zo aanspreken. Want ik kan nu niet zeggen, dat alles mij zo tegenzit.

En juist daarin zou je moeten komen tot de erkenning, dat God een wezenlijke aanwezige is in je leven, in mijn leven.

Al met al is het boekje ook zeer verhelderend, maar ook zeer bemoedigend, voor hen die zo graag een aanwijzing zien van Gods aanwezigheid in het leven, zelfs al gaat het goed met je. Je moet God in je leven ook willen zien, durven zien.

En het feit, dat God in je denken aanwezig is, dat is toch een teken van Gods aanwezigheid en zijn betrokkenheid op jou, op mij.

Enkele gedachten....

2011-11-16T13:34:00.003+01:00

Hoe groot zijn uw werken, o HERE,
zeer diep zijn uw gedachten
Psalm 92,6 (NBG)

Kan dit niet onze plaats bepalen?

Dan iets heel anders.
Ervaar je God wel in je leven? Soms (of vaak) lijkt het leven wel op het begin van Psalm 42:
Gelijk een hinde die naar waterbeken smacht, zo smacht mijn ziel naar U , o God.
Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God.

Je hoor soms mensen spreken over hun levendige omgang met God. Over hun vruchtbare gebedsleven. Dan denk je wel eens, wat is het bij mij toch een dorre boel. Kan ik nu echt aanwijzen wanneer God tot mij gesproken heeft? Is dat überhaupt wel eens gebeurd?
De dichter van Psalm 42 (en 43) heeft het te kwaad met zijn vijanden en vraagt zich daarom af waar, wanneer hij God zal ontmoeten. Zulke vijanden kennen wij, ken ik niet, maar de vraag naar Gods aanwezigheid blijft.
Toch geldt voor ons ook het refrein:
Wat buigt gij u neder, o mijn ziel,
wat zijt gij onrustig in mij?.
Hoop op God, want ik zal Hem nog loven,
mijn Verlosser en mijn God!
God houdt zich kennelijk toch met ons bezig, anders zouden wij toch niet smachten naar zijn aanwezigheid.
Zouden wij daaraan ook niet merken, dat God in ons wil wonen, dat God in ons woont?

Gods Schepping (3)

2011-10-24T06:46:00.004+02:00

Allereerst de tweede reactie van Rene Fransen (via e-mail)

Ik ben het in grote lijnen zeker met je eens. Wetenschap zal niet alles verklaren. Het is prima dat er een mysterie overblijft, iets waar wij niet bij kunnen, wat we bij God moeten laten.

Aan de andere kant, wie in de wetenschap werkt (zoals ik) zal toch die twee 'boeken' samen in één hoofd moeten kunnen houden. Wat dat betreft ben ik benieuwd naar je geologische broer! Hoe gaat die er mee om?

Door verblijf buiten het land kan ik nu pas antwoord geven op deze reactie.
Eerst voor wat betreft de broer. De studie geologie heeft hij na een aantal jaren eraan gegeven. Een hobby schijnt toch anders te zijn dan een baan denk ik. maar desondanks blijft de vraag bestaan. Twee boeken in één hoofd? Met wetenschappelijke gegevens kun je wetenschappelijk omgaan. Met de (menselijke) kennis van nu kun je hele theorieën opzetten. Met die theorieën kun je (menselijke) wetenschap bedrijven. Is dat verkeerd? Neen, dat denk ik niet. Alleen heb je voor wetenschap geen geloof nodig. Je zoekt naar bewijzen. De Bijbel, Gods woord, is van een totaal andere dimensie. In de Bijbel wordt niet gesproken over het hoe van de schepping, maar wel over het feit, dat God hemel en aarde gemaakt heeft. Hij is de Oorsprong van alles. En in de Bijbel vind je ook, dat God een nieuwe aarde zal geven. Wij willen graag zijn als God, weten als God, doen als God. Maar als er staat dat het dwaze van God wijzer is dan de mensen (1 Kor 1:25) moeten we dat in zijn totaliteit laten staan voor alle terreinen.
Wetenschappelijk praten over evolutie door alle tijden heen geeft wetenschappers mogelijkheden om theorieën op te zetten. Als ik dan weer uit ga van mijn geloof is het voor mij onmogelijk te bedenken, dat God een evolutie op gang gebracht heeft waarin slechts of mede sprake is van een survival of the fittest.
Geloof in God, de Schepper van hemel en aarde, dat staat bovenaan.
Wetenschappelijke theorieën dienen (slechts) de (menselijke) wetenschap en kunnen in die wetenschap dienstbaar zijn. Maar deze theorieën komen niet uit bij een Verlosser. Deze theorieën kunnen gezien worden als gereedschappen, maar niet om God te begrijpen. Doen we dat wel, dan zijn we weer terug bij Adam en Eva. Dus geen wetenschap meer bedrijven? Ja, maar laat de wetenschap ten opzichte van God haar plaats kennen.

Gods schepping (2)

2011-10-14T10:55:00.002+02:00

Op mijn vorige blog ontving ik van Rene Fransen de volgende reactie

Beste Derk Jan, ik neem aan dat je je uitspraak hierboven baseert op mijn bijdrage aan 'Hete Hangijzers', dat je aan het lezen bent. Mijn argument vind je verder uitgewerkt in het boek 'Gevormd uit sterrenstof' (Medema, 2009). De theologische kant is inderdaad niet zonder problemen. Maar er zijn door verschillende mensen oplossingen gesuggereerd.

Het zal altijd moeilijk zijn om wetenschap en Bijbel met elkaar te rijmen. Al veel jaren geleden, toen mijn broer geologie ging studeren in Amsterdam, hadden we daar hele gesprekken over. De uitkomst was eigenlijk, dat de wetenschap niet bedoeld was als bijbelverklaring en de bijbel niet als een historisch boek. Zo kon je in de geologie spreken over miljoenen jaren die in de bijbel geen enkele betekenis hadden. Nu zijn wonderen niet wetenschappelijk te verklaren. Aanvaard je de bijbel als Gods woord, dan zal je toch ook tot de conclusie moeten komen, dat er wonderen gebeuren. Een heel groot wonder is het ontstaan van de aarde. Gelukkig ben ik geen wetenschapper die het begin moet verklaren (of wil verklaren). Ga ik daar wel aan beginnen, dan zal ik uiteindelijk bij een eerste begin komen. Een oerknal of iets anders. Maar wat is dan de herkomst van dat begin? Alle dingen zijn door het Woord geworden staat aan het begin van het Johannesevangelie. God schiep de hemel en de aarde. Hoe?? Moeten wij dat weten, kunnen wij dat weten? Willen we dat weten. Ja, natuurlijk willen we dat weten. Maar het lijkt op het kunnen stuk te lopen. Voor de rest hebben we een aantal theorieën. In die theorieën proberen we het ontstaan van de aarde te verklaren, en zelfs misschien wel God te verklaren. Voegt het iets toe aan mijn zaligheid? Ja, dat is ook een subjectief iets. God kende ons van voor de grondlegging der wereld. Wanneer was dat?

Het is goed over God te spreken, over Hem na te denken. Als je aan het discussiëren bent over het ene onderwerp kom je het andere tegen. Je komt tot de ontdekking, dat God groot is, groter dan ons bevattingsvermogen.

Soms zeg ik wel eens tegen mezelf, stop! Laat alles eens aan God over, die hemel en aarde maakte. Verheug je in de mooie dingen die in die schepping zijn. Het verdriet over het kwaad maak je ook elke dag mee. Maar ik leef in de verwachting, dat alles nieuw zal worden. Dus niet het verleden, maar de toekomst is belangrijk. God schiep, wij mensen vielen, God verlost.

Gods schepping

2011-10-08T19:30:00.002+02:00

Schepping – historie of evolutie. Een probleem waar vele oplossingen voor worden gegeven. Wetenschappelijk doortimmerde betogen of emotionele verantwoordingen. Vervelend als zelfs Genesis het niet eens is over de schepping, vergelijk maar het verhaal van Genesis 1 en het verhaal zoals het wordt vertelt in Genesis 2 vers 4 vv.

Nog niet zolang geleden las ik de beredenering van Dr. René Fransen. Zijn standpunt t.o.v. schepping of evolutie. Hij zegt, dat een schepping via evolutie groots kan zijn en, zoals hij verder zegt, theologisch aanvaardbaar.

Daar ligt voor mij het grote vraagstuk. Hoe is het kwaad in dit alles binnen gedrongen. Is dit een onvermijdelijk onderdeel van de evoluerende schepping. Of was van den beginne niet alles voortreffelijk. Eigenlijk kan dat niet binnen een evoluerende schepping waarin toch zeker sprake is van survival of the fittest, overleven. Of moeten we de vraag stellen op welk tijdstip van de evolutie alles opeens niet meer alleen ten goede evolueerde. Was het kwaad al in de schepping voor de mens in zonde viel, evolueerde zich dat erin? Op welk moment besloot God, dat de schepping vernieuwd moest worden? Moest God zichzelf daarvoor opofferen? En moet die vernieuwde schepping dan weer opnieuw evolueren?

Psalmen.

2011-10-01T16:21:00.003+02:00

Vanavond met het koor een Psalmenavond. De historie van de Nederlandse psalmberijmingen komnt aan bod. Psalmen van Datheen, oorspronkelijk ritmisch, maar ook niet ritmisch uitgevoerd. Psalmen van Marnix van St. Aldegonde, en dan natuurlijk uit de berijming van 1773 en uit het Liedboek van de kerken. Natuurlijk ook wat psalmbewerkingen. Gek, dat de melodieën uit ons psalmboek de eeuwen hebben doorstaan. Zelf kan ik niet uit met die van Psalmproject. Ze zijn erg gekunsteld om aan de huidige tijd te voldoen, denk ik wel eens. Oude wijn in een nieuw zakje???
Voor mij werkt het niet. De Psalmen van Nu zijn wel beter, maar echt voor gemeentezang? zo nu en dan, volgens mij. Word ik nu echt ouder, en kan ik niets nieuws meer aan?? of ligt het aan gemeenteleden die niet meer zingen. in onze gemeente hebben we daar nog geen last van. Met die paar mensen zingen we gewoon het dak eraf. Maar goed, vanavond onze psalmavond met medewerking, begeleiding van twee trompetten en twee trombones. Moet je als koor keihard werken om er bovenuit te komen. Dus steeds een psalm 150 of zo. (Van Lewandowski.)

Weer...

2011-09-17T19:30:00.002+02:00

Soms wil iets wel eens niet. Je wil wel maar je kunt niet. Er is wel veel te zeggen, maar je vindt de woorden niet. Soms ook heb je gewoon geen zin. Soms komt alles samen en is het net of de wereld veranderd is. Er zijn situaties waarin alles tegelijk lijkt te moeten, of ..... ? Je weet het soms niet.
Vorige week zondag voor het eerst een preek van eigen hand gehouden. Niet dat ik er een gewoonte van zal maken. Kerkenwerk is zeer vermoeiend, tenminste zo komt het op dit ogenblik op mij over. Niet, dat ik er mee op wil houden, of toch wel soms? Neen, eigenlijk niet? Maar echt bemoedigend is het niet. Maar zie eens naar de lichtende zijde...
Op het ogenblik zit ik weer helemaal in de apologie met Hete Hangijzers. Het tilt wel op.
Oh, ja, waar die preek over ging?

heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Marc. 12:30 Met de nadruk op het verstand.

Het was de preek voor de startzondag van de gemeente en uiteindelijk een oproep tot gezamenlijke studie.

Het slot van de preek:

Hoe staan we in de gesprekken tegenover een Jehovagetuige? Nee niet dat u dat gesprek acuut aan moet gaan. Maar het is wel fundamenteel. Onze God is een drieenig God. Ik ga daar nu niet verder op in, maar misschien in een studiegroep?

Kun je meteen iets over de Islam vertellen, die Jezus weliswaar als profeet ziet, maar zeker niet als Gods Zoon.

Wat kun je als christen stellen tegenover de andere wereldgodsdiensten?

Heb je het ervoor over om je geluk van het christenzijn, het kind van God zijn te vergelijken met de armzaligheid van de andere Godsdiensten.

Heb de Here God lief, ook met je verstand. Reken maar, dat God heeft nagedacht over de mogelijkheden om ons te redden. En de enige mogelijkheid was, om zijn eigen Zoon daarvoor te geven.

Neen het was niet zomaar de schepping, de mens redden. Daar is Goddelijk over nagedacht.

Onze toekomst is gered. We gaan zo meteen avondmaal vieren. Laat dat een onderdeel van onze gedachten zijn. We starten met het werk in Emmaüsdiensten, catechisatie en de contactgroep. Goede plaatsen om over onze God te spreken en na te denken. En je te scherpen voor het gesprek met anderen. Gebruik je verstand.

En:

Lees je bijbel, bid elke dag, dat je groeien mag.

En dat laatste blijft steeds zo. Niet alleen, dat je groeit, maar het geeft ook steun.

Shalom

2011-07-31T18:43:00.001+02:00

Rustend onder de vijgenboom….

Geen internet, geen televisie, geen radio.

Het nieuws betreft het land zover je het kunt zien.

Geen zorgen over de wereld, geen zorgen over jezelf.

Tussendoor.

2011-07-28T15:56:00.004+02:00

Het is al weer even geleden dat ik de vorige blog schreef. En niet, omdat er niets gebeurt. Ook niet, omdat er niets is om over te schrijven. Gedachten bij het lezen van Psalm 68. Met het 12e vers was ik meteen in Openbaringen. Vers 24 was niet zo opwekkend, vond ik. Je kunt best vijanden hebben, maar dit.... Zo zijn er best wel dingen om over na te denken en misschien zelfs wel om over te schrijven.
Overigens heb ik het boekje van Adrian Verbree uitgelezen. Ook dat stemt tot nadenken. Een echte burn out is niet zo maar niks. Soms herken je wel eens situaties en dan bedenk je, dat je op de een of andere manier de weg eruit gevonden hebt. Niet, dat het een eigen verdienste is. De "waaroms" zullen altijd blijven, al was het alleen maar, waarom hij wel en ik niet.
Ik ben nu in ieder geval aan Aselm Grüns Boek met antwoorden begonnen, zien waar we dan terecht komen.

Zomertijd?

2011-07-13T18:30:00.002+02:00

Het is al weer even geleden dat ik een stukje heb geschreven. Je zou haast denken, dat er niets meer te vertellen is. Toch is het niet zo. Maar niet over alles wat ik mee maak of lees valt wat te schrijven. Zoals ik heb geschreven lees ik op dit ogenblik in Eclips van Adrian Verbree. Soms herken ik wel iets van eigen belevenissen. Nee, niet dat ik een burn-out heb, maar soms ben ikdingen die gebeuren of die moeten gebeuren waarin ik duidelijk een rol heb wel eens goed zat. Ik vraag me af of ik het boekje van Verbree helemaal uit zal lezen. Want echt gelukkig wordt ik er niet van.
Het (dag)boek van Willem de Vink is wel erg genadig, maar voorlopig kom ik er niet veel verder mee.
Heb ik geen genade nodig, ja natuurlijk. maar elke dag is het wel erg eenzijdig en soms is genade niet te bevatten.
In Jesaja lees ik:"Ik die de hemel uitspan en de aarde grondvest en tot Sion zeg: Gij zijt mijn volk". (Jes. 51: 13). Het is een geweldige afsluiting van het stukje, dat begint met: "Ik ben het, die u troost."
Soms is zomertijd geen komkommertijd.

Religie, wetenschap en samenleving.

2011-06-25T11:15:00.001+02:00

Deze week staat het rituele slachten in het middelpunt van de belangstelling. Maar het belang is veel groter. Zo hoorde ik in de Friday-move van BNR Marianne Thieme zeggen, dat de wetenschap het richtsnoer is waarlangs wij ook onze geloofsovertuiging moeten leggen. Zij zei het weliswaar met andere woorden en gericht p het lijden van medeschepselen, in dit geval dieren dus, maar toch. Er komen een paar vragen bij mij op. Hoe verhoudt de Mozaïsche wetgeving met al zijn offers zich tot de overtuiging van de hedendaagse mens, van de hedendaagse gelovige mensen? Hoe is het kruisoffer van Jezus als een noodzakelijk gebeuren wetenschappelijk aan te wijzen.

Wetenschap is mensenwerk. Maar voor velen is de mens geen schepsel. Dus heeft niemand hem gemaakt. Hij is geëvolueerd. Hij is het verst geëvolueerd van alle wezens op aarde. En daarom is wat de mens bedenken kan het belangrijkste in het universum en is zijn wetenschap de enige leidraad.

Zeer lezenswaard is het artikel in het Nederlands Dagblad van 24 juni waarin dierenarts en tweede Kamerlid Ormel aan het woord is. Hij zegt daarin onder andere

‘In onze grotendeels geseculariseerde samenleving gaan steeds meer stemmen op dat godsdienstvrijheid eigenlijk overbodig is. We zouden aan de vrijheid van meningsuiting wel genoeg hebben. Als de opvatting dat godsdienst slechts een mening is, steeds meer voet aan de grond krijgt, zoel je zien dat er ook een debat komt over de noodzaak van godsdienstvrijheid. Daar moeten we niet raar van opkijken.’ (lees het hele artikel >>)

Psalm 63

2011-06-17T21:13:00.004+02:00

Dingen gaan in het leven vaak anders dan je graag zou willen. Dat geldt voor christenen even goed als voor niet christenen. Als christenen voor een moeilijke beslissing staan of als ze tegenslagen hebben weten ze echter dat ze niet alleen zijn, dat ze nooit alleen zijn. Toch kan je daar als christen wel eens aan twijfelen. Hoe vaak heb ik God gebeden, hoe vaak heb ik niet iets gevraagd. Heeft God wel geluisterd, is er wel een God? Vaak kennen we de bemoedigende woorden wel die je toegevoegd worden als er weer eens iets niet is opgelost, als tegenslag je treft hoewel je er toch uit de grond van je hart om gebeden hebt, om die oplossing.
Je weet het toch, God gaat Zijn weg, die kun je niet begrijpen. Ja, dat is satan die het werk van God in je probeert te verstoren. Heb geduld.
Maar dit bevredigt toch niet. En toch, is er wel een bevredigend antwoord op die vraag, waar is God? Waarom doet God niets? Willen we God en Gods daden niet afmeten naar onze eigen behoeften en verlangens. Nestel je in zijn armen en zeg gewoon tegen Hem, dat je er geen lor, geen laars van begrijpt. Hoe vaak zal Paulus dat niet gezegd hebben? Of die zendelingen die het evangelie verkondigden, jaar na jaar najaar. En er gebeurde niets.
En dan zingen als David in de woestijn:

Want uw goedertierenheid is mij beter dan het leven (vs 4)

De hemelpoort.

2011-06-03T15:01:00.003+02:00

Computertechnisch gezien was het een nogal bewogen tijd. Eerst laat de computer het van tijd tot tijd afweten met alle vervelende onderbrekingen en hoofdbrekens van dien. Tenslotte is hij zelfs niet meer aan de gang te krijgen. Nou ben ik niet zo gauw voor een gat te vangen en ik laat nog al eens een truc op zo'n ding los in de geest van 'ik ben toch slimmer dan jij' maar soms overspeel je je hand. Aan het einde van de rit had het ding het toch echt opgegeven en ik ook. Zelfs de reparateur zag er geen gat meer in. Dus een nieuwe besteld. Ja besteld, dus weer wachten. Nou ja, er was nog wel een ouwetje uit een wat verder verleden, maar vroeger ging alles wat langzamer. Een goede gelegenheid om wat geduld te leren. Uiteindelijk met de nieuwe aan de gang gegaan. Je kent dat wel, programmatuur opnieuw installeren. Programma's die weer updates moet ophalen etc. Bestanden voor websites die opeens op andere locaties staan. Enfin het lijkt er nu op, dat alles weer geregeld is. In vergelijking met de voorbije weken lijkt het wel een hemel op aarde. Hoewel je het met computers nooit weet.
Over hemel gesproken, ik las pas een stukje over iemand die aan de hemelpoort kwam. Daar stond God, die hem vroeg naar zijn daden en waarom hij er wel of niet in zou mogen, in de hemel.
Nu lees ik in de Heidelbergse Catechismus (oergereformeerd!) dat wij reeds in dit leven de eeuwige sabbat aanvangen. Gelukkig ontmoet God ons eerder dan pas aan de hemelpoort. Bovendien vraagt Hij niet naar onze daden, die zijn verdwenen door het bloed van Zijn Zoon. God komt ons tegemoet, al in dit leven.

Trouw.

2011-05-14T20:04:00.003+02:00

Jazeker, God is trouw. Maar dat is niet hetzelfde als voorspelbaar. Zijn liefde en trouw zoeken vaak wonderlijke wegen. Waar je op mag rekenen is dat het goed zal zijn - maar ook anders dan je denkt.

Ik had hier al even over na gedacht. En toen las ik het interview in het Nederlands Dagblad met Brian McLaren. Een citaat:

“Het staat voor hem als een paal boven water als hij nadenkt over een van de onderwerpen waarover zijn ideeën aan het schuiven zijn - het geweld in het Oude Testament. Hoe het daarmee ook zit, in God is geen enkele duisternis. 'Dus ook geen wreedheid. Het Nieuwe Testament zegt: "In Jezus is de goddelijke volheid lichamelijk aanwezig.'' En Jezus heeft niemand gedood of gepijnigd.'”

Daarom kan McLaren ook niet uit de voeten met het bestaan van een hel, waarin God de ongelovigen tot eeuwigdurende pijniging zou veroordelen. Dan word ik nog liever atheïst, zegt hij.

Nog een citaat:

“U wilt mensen bereiken met het evangelie. Wat is dan uw centrale boodschap?

'De boodschap die Jezus zelf bracht: het koninkrijk van God is gekomen. Bekeer je, geloof en volg Mij. Laten we ons leven zo veranderen dat Gods wil op aarde meer en meer wordt gedaan.

Dat is iets heel anders dan: "God stuurt je naar de hel, tenzij je je bij ons aansluit.'' Zo zegt niemand het, dat weet ik wel, maar het is wel wat niet-christenen horen.

McLaren : Alleen zou Jezus vandaag niet meer over het koninkrijk van God spreken, denk ik. In ons democratische denken geeft het begrip 'koninkrijk' associaties met overheersing, beknotting van mensenrechten.' Wat zou Hij dan zeggen? 'Hij zou het misschien hebben over de droom of het verlangen van God. Het woord 'wil' uit de bede 'uw wil geschiede' kan ook 'wens' betekenen. Hij zou misschien zeggen: voeg je in Gods ecosysteem, waarin alles en iedereen met elkaar samenhangt.”

Ook Jezus' tijdgenoten hadden een iets andere opvatting van Zijn Koninkrijk dan Hijzelf. “Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld....”

Hoe zit het nu met de ”Steen des aanstoots en "Wie niet voor Mij is tegen Mij"?. Is nu het nu zwart - wit of niet?

‘Mijn allereerste citaat was van Mieke Brink-Blijdorp in "Van alle tijden" n.a.v. 2 Samuël 6, de geschiedenis met Uzza.

Een tweede citaat van Mieke Brink-Blijdorp;

“Gods liefde is heilig. daarom verdraagt die liefde geen nonchalante nieuwsgierigheid ben ondoordachte ijver....... maar voor ons is dit opgeschreven opdat wij het nooit makkelijk menen dat het wel prima is als je het maar goed bedoeld.”

Met dat laatste kan ik wel overweg. Maar toch....

Hoe denkt u over uw buren, wat weet je van hen? In "Bijbellezen met Butros" via Open Doors komen wij die buren ook tegen. Want als Gods Woord scheiding maakt, staan je buren dan aan de andere kant?

Butros: 1. Hoe goed kennen uw buren u? Durven ze u te vertrouwen? Bedenk vandaag aan welke dingen uw buren kunnen zien en merken dat u christen bent.

2. Schrijf de namen van uw buren op en bid vandaag speciaal voor hen.

Butros is een geheime gelovige. In zijn land is hij niet vrij om uit te komen voor zijn geloof in Jezus Christus. Butros helpt ex-moslims en motiveert andere christenen hetzelfde te doen. Als een rode draad in zijn leven loopt Psalm 23: ‘Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij’ (vers 4a).

Vergelijking.

2011-04-25T06:38:00.004+02:00

Zoals je in mijn boekenlijst ziet lees ik op het ogenblik een boek van Adrian Plass met de wonderlijke titel "Let niet op achteruitvliegende eenden". Hierin behandelt hij gedeelten uit het evangelie van Marcus. Daarnaast lees ik dagelijks ook een of enkele Psalmen. Ik ben gevorderd tot Psalm 59. Als je deze twee, de Psalmen en Adrian Plass, naast elkaar legt kom je tot de conclusie dat het eigenlijk geen combinatie is. Dan kom je weer op het "begrijpen". In die Psalmen worden Davids vijanden nogal eens bij God gebracht met de vraag om verschrikkelijke straffen. (Hoezo: Heb je vijanden lief?)

Nu wil ik niet zeggen, dat Adrian Plass op hetzelfde niveau staat als het boek van de Psalmen. Maar Adrian probeert wel op zijn manier het evangelie van Marcus te behandelen. En evangelie is blijde boodschap. het blijde voor ons is, dat God ons niet aan onszelf over wil laten. God komt in Christus naar ons toe en heeft voor ons eeuwig leven. De grootste tekortkoming van de hedendaagse mens is "Geloof in jezelf". Ja, dan heb je God niet nodig. Dan weet je zelf alles beter, en als je het nog niet weet, dan bedenk je het. Volgen van Jezus is: je leven uit handen geven. En dat is heel lastig. We houden graag controle. Toch als je aan je eigen controle overgelaten wordt, blijf (en/of kom) je nergens.

En nu het verband tussen Plass en de Psalmen? Hetzelfde als het verband tussen Jezus en de Psalmen.

Lijdenstijd

2011-04-21T18:59:00.002+02:00

De laatste tijd begin ik een beetje lijdensmoe te worden. (Mattheüsmoe??) hoe heerlijk kunnen wij ons onderdompelen in de Passion (eng- dui). In de RK-kerken vind je een kruisweg. Het zal wel punten geven voor je genadeverstrekking als je zo'n kruisweg doet. Soms heb ik de laatste jaren wel eens het idee, dat je inleven in het lijden van Christus iets is wat nodig is voor het verkrijgen van genade.

Uiteindelijk is Golgotha heilige grond waar de Prins der glorie stierf. We hoeven niet meer stil te zijn op stille zaterdag omdat Christus in het graf is. Hij is niet dood, Hij leeft.

Verder begrijpen.....

2011-04-04T10:40:00.002+02:00

Soms zijn citaten echt veelzeggend:

	[8]	Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER.
	[9]	Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen.

(Jesaja 55).

Begrijpen?!

2011-04-02T19:40:00.003+02:00

De laatste tijd fascineert Jesaja 44 mij nog al. Vanaf vers 6:

[6] Zo spreekt de heer, Israëls koning en verlosser, de heer van de machten:
Ik ben de eerste en Ik ben de laatste, en buiten Mij is niemand god!
[7] Wie is aan Mij gelijk? Laat hem spreken, het verkondigen en voor Mij bewijzen.
Wie heeft vooraf verkondigd wat ging gebeuren?
Laat men ons openbaren wat nog komen gaat.
[8] Wees niet angstig of radeloos: heb Ik het u niet van oudsher bekendgemaakt en verkondigd?
U bent mijn getuigen: is er een god buiten Mij? Er is geen andere rots, Ik ken er geen! (Willibrordvertaling)

en dan

[24] Zo* spreekt de heer, uw verlosser,
die u gevormd heeft vanaf de moederschoot:
‘Ik ben de heer, de maker van alles,
die de hemel gespannen heeft, Ik alleen,
en Ik heb de aarde uitgespreid – en wie was er bij Mij?

En dan de mensen maar vertellen hoe alles is ontstaan. waren ze erbij, bij dat ontstaan.

Hadden de Joden in Jezus' dagen ook niet het idee, dat ze niets meer hoefden te leren?

Jezus antwoordt ze in Johannes 8:

[58] Jezus antwoordde: ‘Waarachtig, Ik verzeker u: van voordat Abraham werd geboren, ben Ik.’

Te begrijpen?

Spanje.

2011-03-21T10:13:00.002+01:00

Hoe was het ook weer drie weken geleden? Lekker rustig, zonder computer wandelen in Spanje.

Begrijpen.

2011-03-21T10:04:00.002+01:00

Wanneer kun je iemand begrijpen? Als een wiskundige u, wellicht in vervoering, vertelt over n-dimensionale ruimten, over voorwerpen, lichamen daarin, dan zal menigeen in wanhoop zijn schouders ophalen en hopen op een spoedig einde van het gesprek. Kijk een eendimensionale ruimte is al moeilijk, het niet is niet onze ruimte, je kunt alleen maar vooruit of achteruit, het is een lijn. Leef je in een eendimensionale ruimte dan is er geen links of rechts. Daar heb je je dan weer een tweedimensionale ruimte voor nodig. Dan is er ook nog “onze” ruimte met drie dimensies, hoogte breedte en lengte. Sommigen noemen de tijd als vierde dimensie, maar of iedereen het daar mee eens is? Een n-dimensionale ruimte heeft een onbepaald aantal dimensies, dus dat kunnen er ook heel veel zijn. Dan is het geheel toch wel abstract. Je kunt het je niet voorstellen. Als je geen wiskundige bent moet je er eigenlijk ook niet over praten.

De kennis van mensen is begrensd. De erkenning hiervan is voor sommigen wel heel moeilijk. Als je iets niet begrijpt dan moet je kennis nog verder ontwikkeld worden en op den duur zal je het wel begrijpen. Ten minste sommige mensen. Of we verklaren iets op onze eigen, menselijke wijze. Of we zeggen gewoon dat het wel zo lijkt maar niet zo is.

Ja, het gaat zelfs zover, dat als we iets niet kunnen bewijzen we een bewijs verzinnen. Zo moet het wel zijn, want als het anders zou zijn, wat dus menselijk gezien helemaal niet kan, dan zou er iets buiten onze dimensies moeten zijn.

Als een driedimensionaal wezen een stipje zet op de eendimensionale lijn, dan denkt het eendimensionale wezen, dat het stipje uit het niets is gekomen. Eerst was het er niet en opeens weel. Weet hij veel van een tweede of derde dimensie met veel meer mogelijkheden.

Is God nu in een ruimte met vier of vijf of weet ik veel dimensies, zodat Hij buiten ons gezichtsveld bevindt? Nou, God is God. Wie praat er nou bij God over dimensies. Willen we het toch begrijpen.

Maar God is in Zijn Zoon wel naar onze driedimensionale wereld toegekomen. Onbegrijpelijk, soms moet je iets geloven. Maar je kunt ook merken, dat Hij er is. En daarvoor hoef je niet gestudeerd te hebben. Wel kun je steeds meer over en van Hem leren.

Terug.

2011-03-07T19:00:00.003+01:00

Na een vakantie van drie weken weer terug in Nederland. Heerlijk gebruind in de Zuidspaanse zon.
Een nadeel is, dat je mailbox dan wel helemaal vol zit. Een voordeel was het drie weken geen mail te zien. Zo zie je maar weer ieder voordeel heeft zijn nadeel.
In die drie weken heb ik het boek van Christopher Wright gelzen, nl. "De God die ik niet begrijp".
Ik zal het nog eens lezen. Eén ding is zeker, ik hoef God niet te begrijpen, maar wel te vertrouwen.

Even geleden.....

2011-02-01T16:27:00.003+01:00

Soms denk je wel eens, waar ben ik aan begonnen. Nu is het bijhouden van een blog iets waar je zelf aan begint en ook waar je dus zelf mee op kan houden. Zo hemelbestormend is zo'n blog nu ook weer niet en ja, wie zit er op te wachten.

Het kan ook belastend zijn. zo in de geest van: ik moet nodig weer eens wat schrijven. Toch wil ik er niet mee stoppen, al is het alleen maar voor mezelf. Lief dagboek.... maar dan anders.

Toch even opschrijven wat mij trof. Dat zijn heel verschillende dingen in de afgelopen dagen.

Bij Aad van der Sande de opmerking dat een predikant niet nerveus hoeft te worden als een gemeentelid op zijn horloge kijkt, maar dat het anders wordt als hij gaat controleren of zijn horloge niet stuk is.

Ik lees in het begin van het bijbelboek Psalmen. Best mooi, maar waarom moet er toch weer zoveel gevochten worden?

En tijdens het bladeren een stukje van een gedicht van Elizabeth Barrett Browning:

De aarde barst van de hemel,
elke simpele struik brandt van God;
Maaralleen wie ziet doet zijn schoenen uit;
De rest zit er omheen en plukt bramen.

Van zo'n stukje kan je even blij worden, als je het ziet.

Jaloers op Job.

2011-01-22T17:49:00.003+01:00

Ja, dat is wat... Jaloers op Job. Soms lees je over dingen heen. Soms wordt je er bij bepaald. Maar jaloers op Job? Zeg nou zelf, wie was Job. Ja aan het eind ging het hem goed, maar hij heeft wel een prijs betaald. Maar als Job in hoofdstuk 29 iets van zichzelf verteld, nou ja dan ben ik wel jaloers. En dan kan je begrijpen, dat Job niets van zijn ongeluk begrijpt. Maar op zo'n leven van Job uit vroeger dagen kan je best jaloers zijn. "Toen de Almachtige nog met mij was.." (vs. 5). Als je verder leest in het hoofdstuk, dan moet ik ook denken aan de Bergrede. Het lijkt erop, dat Job de Bergrede al kende voordat de Here Jezus hem uitsprak. Neen, je kunt je wel voorstellen, dat Job het niet begrijpt. En begrijpen wij het eigenlijk wel?
Maar dan torent God in al Zijn grootheid boven Job en boven ons uit. "Waar was je.....?" "Wie heeft...." Zou het niet zoiets zijn als: "Wees stil voor het aangezicht van God".

Maar toch denk ik hoe Job leefde. Job 29.

Gods plan.

2011-01-17T15:20:00.002+01:00

Soms heb je van die tijden waarin alles niet echt duidelijk is. Nou ja, van die tijden. Is er ooit wel eens iets duidelijk. Zelf zou ik graag wel eens willen weten wat Gods plan is. Gods plan met mij, met onze gemeente .... Zo zou ik nog wel een aantal dingen op kunnen noemen. Gods plan met....
Want als je wist wat Gods plan was, dan kon je daar meteen op inspelen. Dan was Gods plan meteen jouw plan. Alleen, dan gaan wij er weer mee aan de haal. Dan vullen wij Gods plan al vast in. Dan weten wij wat wij moeten doen. Maar nog meer, dan weten wij wat God moet doen. Dan zullen wij Hem raad geven. Dan bepalen wij....
Toch wacht ik af, en vaak gaan mijn gedachten de kant uit, dat ik vergeefs wacht op wat Gods plan is.
Abraham kent dat wachten. Hoeveel jaren heeft hij niet moeten wachten. Wacht tot God weer eens sprak.
Wanneer spreekt God tot ons?
Wacht op de Heer. Ja, je moet het kunnen.

Links achter....

2011-01-10T17:51:00.003+01:00

Leuke dingen kun je krijgen als je Google een internetpagina laat vertalen. Vertaal zelf maar terug. Links achter --- Left Behind. En velen zullen weten waar het dan over gaat. Tim LaHaye heeft met zijn boeken schrijverij een aardig handeltje opgezet. Zoals op mijn boekenlijstje vermeld staat, lees ik op dit ogenblik een boek van Tim LaHaye, getiteld "Gods toekomstige genade". Veel bekender is zijn co-auteurschap in de fictieserie "De laatste bazuin". Het is goed te bedenken, dat dit een fictieserie is. Naar aanleiding hievan verscheen er een artikel op de site Doorbraak.eu van Harry Westerink. Hiervan citeer ik de inleiding:

Christenfundamentalisten promoten "het einde der tijden"

Binnen 25 jaar breekt het einde der tijden aan. In een allesbeslissende laatste oorlog overwint de naar de aarde teruggekeerde Jezus Christus de Antichrist. Homo's, lesbo's, abortusartsen, vrouwen die een abortus laten verrichten, ongelovigen, andersgelovigen, feministes, socialisten, liberalen, humanisten en andere "zondaars" gaan naar de hel, maar "wedergeboren christenen" zijn door God uitverkoren en worden gered. Overal ter wereld, dag in dag uit, lezen tientallen miljoenen mensen dergelijke voorspellingen in apocalyptische thrillers als "De laatste bazuin". Die vormen daarmee een voedingsbodem voor de verdere groei van christenfundamentalistische stromingen.

Wie het hele artikel wil lezen vervoege zich op http://www.doorbraak.eu/gebladerte/10951f60.htm
Ik wil het niet hebben over de grote passie van Tim LaHaye voor profetieën, hoewel daar heel veel over te zeggen is.
Waar ik vooral me in de knoop kom, is het individuele christendom van LaHaye. Daar bedoel ik dan mee, dat er niet zoiets is als een geboorte als christen, een christenzijn door vader en moeder, door een verbond met vader en/of moeder.
Zo, dat is weer een verwarde blog. Ik moet er eens wat duidelijker over schrijven, denk ik. een andere keer?

Het goede....

2011-01-04T18:55:00.002+01:00

Het nieuwe jaar is begonnen. Vanaf deze zijde iedereen Gods goede zegen toegewenst. Het goede...
De laatste tijd hoor ik nog al eens een reclamespotje voor het humanistisch verbond. Het humanistisch verbond heeft vertrouwen in de mens, neen... Het humanistisch verbond gelooft in de mens. Hoe lang geloven mensen al in mensen? En wat heeft dit geloof voortgebracht? Een betere wereld? Wat is dan een betere wereld? Een wereld met alleen goede mensen? Maar wat is dan een goed mens? Kunnen we die omschrijven, definiëren? Zullen de mensen daar overeenstemming over bereiken. Of zal de omschrijving van een goed mens een compromis worden. Dus voor ieder mens net niet "die mens" die helemaal goed is. Al met al zal dit dus een hopeloos proces worden, het zoeken naar de omschrijving van "de goede mens".
De christenen hebben een voorbeeld. Maar dat is wel zwak uitgedrukt. Jezus is niet slechts een voorbeeld, als je doet zoals Ik, dan ben je goed. Christus heeft voor de mensen het goede al gedaan. Als de mensen slechts na willen doen wat Jezus gedaan heeft, dan gaat het weer fout. Dan zullen ze tot de ontdekking komen dat ze steken laten vallen. Geloof dat Jezus gedaan heeft wat de mensen moeten doen. Jezus trekt alle tekortkomingen van wie in Hem geloven recht.
Daar kunnen we een heleboel over vertellen. Maar dat hoeven we zelf niet te verzinnen. Al die dingen staan in het boek van Jezus, de Bijbel. Niks geen definities of zo.
God rredt de wereld door zijn Zoon. Hoe? Lezen dan en geloof het om Jezus' wil.

Oudjaarsavond.

2010-12-30T19:08:00.003+01:00

Neen, nog niet. Morgen pas. Nog een dag te gaan. Wij meten nog. Ja, wij meten nog. De tijd bestaat nog. Hoe lang nog?
Uren, dagen, maanden, jaren. Ja, maar wat is tijd. Een uur in de wachtkamer van de tandarts kan dagen duren. Drie weken vakantie zijn voorbij in een zucht.
Prediker zegt:

God heeft alles wat er is de goede plaats in de tijd gegeven, en ook heeft hij de mens inzicht in de tijd gegeven. Toch kan de mens het werk van God niet van begin tot eind doorgronden. (Prediker 3:11).

Is het dat niet? We hebben inzicht in de tijd, maar we doorgronden het niet. Bij God is duizend jaar als een dag en een dag als duizend jaar.
Wat doen wij die ene dag met ons leven, of wat doen we die duizend jaar?
Of is die dag van morgen er niet meer?
We leven in genadetijd, maar ja hoever gaat ons inzicht in de tijd.
Als de hond op de baas wacht, is het slechts, hij is er niet, maar hij komt wel dus ik blijf maar zitten.
Hoe is het met ons wachten? Duurt het te lang, wij hebben toch de tijd?
Hebben wij de tijd of hebben wij de toekomst? Hebben wij wel iets?
Ja toch..... Wij hebben de toekomst. DE TOEKOMST

Revius.

2010-12-23T17:36:00.002+01:00

In het kader van mijn lezen over de doop kwam ik bij Ds. Mensink dit gedicht van Jacob Revius tegen:

Van een ongedoopt kind.
Mijn naem en vraght my niet: ontijdelijck geboren
Eer ick het leven kend' had icket al verloren.
Den segen des verbonts onwetend ick gemis,
Dies my oock genen naem alhier gegeven is.
God, die van eeuwicheyt tot een veel beter leven
My in des levens boeck had nameloos opgeschreven
Heeft my om Christi naem ten hemel in geleydt,
Waerin alleen bestaat der menschen salicheyt.

Geloofsovertuiging.

2010-12-21T19:48:00.004+01:00

Niet iedereen is overtuigd gelovige. Maar en gelovige is toch wel overtuigd. Je kunt je afvragen door wie? Maar het overtuigen is het werk van een ander dan de overtuigde. Die ander heeft zich ingespannen om te overtuigen.

Ja, zo wordt het misschien wat ingewikkeld. Toch is niet iedereen overtuigd, of wil niet overtuigd worden. Er kan overtuigend bewijs worden aangevoerd zonder dat het resultaat heeft. iemand wil gewoon niet overtuigd worden. De vraag waarom iemand niet overtuigd wil worden kan als antwoord opleveren, dat iemand niet overtuigd wil worden. Soms is het zo, dat er een onredelijk verzet tegen de overtuiging bestaat.

Wie overtuigd is gelooft. Dat is dan een waar overtuigd geloof. Dan ben je overtuigd door Iemand die zich heeft ingespannen om jou te overtuigen. Waarom jou? Dat is genade! En die genade is eeuwig!

Individualisme.

2010-12-14T08:44:00.002+01:00

Bij Ds. A.J. Mensink las ik de volgende tekst:

In ons postmoderne denken is de mens letterlijk uit zijn verband gerukt en wordt hij als onafhankelijke eenheid beschouwd. Juist individualisten kunnen moeilijk uit de voeten met het bijbelse denken over het verbond, het gezin als eenheid en de gemeente als verbondsgemeenschap. In het individualistische denken staat de mens met zijn eigen keuze en wil centraal. Zonder zijn toestemming mag door anderen geen invloed uitgeoefend worden op zijn persoonlijke levenssfeer. In het bijbelse denken is onze keuze en wil altijd ondergeschikt aan wat God wil. Hij heeft niet eerst onze toestemming nodig. Wij kunnen slechts gelovig instemmen - tenzij we Zijn genade willen overstemmen of wegstemmen.
Genade als erfgoed, Ds. A.J. Mensink.

Willen wij alleen een materiële erfenis?

Aston Martin!

2010-12-13T18:01:00.002+01:00

Zei de importeur van Aston Martin in Nederland:

"Wij verkopen iets wat niemand nodig heeft!!"

Psalm 139

2010-12-10T16:58:00.000+01:00

Leid mij op de eeuwige weg / leid mij over de weg die eeuwig is./
Leid mij op de weg die toekomst heeft. (NBG/NBV/Willibrord)

Uit de hoeveelheid materiaal (lees boeken) blijkt wel dat ik heel wat aan het studeren ben. En daar komt dan weer de onrust, graag vandaag alles uit en een oordeel.
Zo vlot gaat het dus niet en voorlopig is zelfs de term "oordeel" wel wat veel. Wel loop ik toch steeds tegen de genade aan. Is er iets mooiers? Genade betekent iets krijgen zonder verdienste, of liever iets krijgen ondanks "onverdiensten".
Genade betekent voor mij ook afhankelijkheid. Vandaar het citaat uit Psalm 139.
Een antwoord op de vraag: "Wordt ik gedoopt of laat ik me dopen?" Gaat het daar nu om?

Iets heel anders, nou ja....
Een citaat van Gregory Boyd:

Aangezien ons zicht op de werkelijkheid zo ongelooflijk bijziend is, moeten we erop rekenen dat we op bepaalde punten er domweg op moeten vertrouwen dat God wijze en juiste beslissingen neemt, ook al zien we niet in dat wát Hij doet wijs en juist is.

Doop.

2010-12-07T10:48:00.000+01:00

Ds. Jos Douma heeft op zijn site een aantal artikelen staan over de doop. Zonder met de een af ander hierover in discussie te gaan kan zo'n reeks aanleiding zijn om over de doop nog eens na te denken. Wellicht is een en ander ook te zien aan de boeken die nu op mijn leeslijstje staan. In het hoofdstuk: "Kinderen en Avondmaal" zegt Ds.van den Berg wetenswaardige dingen. Zo ook A. Janse in het hoofdstuk: "De kinderen van de rechtvaardigen." Ik zal op beiden nog wel terugkomen. Wat de Sprookjes van Tolkien ermee te maken hebben. Ik kan zo gauw niet iets bedenken. of het moest zijn, dat ik aan het begin van het sprookje "Blad van Klein" een beetje mijzelf terug zag:

"Veel dingen vond hij vervelend, maar hij deed ze vrij behoorlijk als hij er niet onderuit kon, en dat kon hij lang niet vaak genoeg."

Over deze quote zou ik heel wat meer kunnen zeggen, maar het is meer een soms aanwezig gevoelen.
De doop.....
Niet ik heb Hem, maar Hij heeft mij uitgekozen. Dat zal toch echt mijn uitgangspunt zijn. Het is toch echt menselijk om verkeerd te kiezen....

Even tussendoor

2010-12-02T09:05:00.000+01:00

De grootste misvatting die een man of vrouw ooit kan hebben, is dat het 'stomvervelend' is om Gods wil te doen.

Philip Keller, Lessen van een herdershond.

Psalm 7

2010-12-01T11:08:00.000+01:00

Nee, niet dat ik nu een tekstverklaring of iets dergelijks over Psalm 7 ga geven. Maar ik was bezig na te denken over het gebed. En Davids gedicht gaf mij daar ook weer stof toe.
David, de man naar Gods hart. Zo, onder die naam, die omschrijving kennen we hem. En wij hebben daar zo onze gedachten over. Ja, ja.
Maar wat, als David zich nu toch met heel zijn wezen wilde inspannen voor de Here. De zaak van God was zijn zaak. Ieder die hem in de weg kwam bij het uitvoeren van zijn goddelijke taak was een vijand van God.
Wat kon David blij zijn met de Here. Hoe danste hij voor de ark uit. Geweldig, mijn God is bij mij, wie zou ik vrezen.
Natuurlijk, hij schoot wel eens tekort. Hij was HET doelwit voor de duivel. Door zijn geslacht zouden immers de volken gezegend worden!
Heer, toets mijn nieren, is mijn weg wel de Uwe?
Bidden, Heer leer mij Uw weg kennen in mijn leven en kom tot Uw doel.
Psalm 7, je moet er over nadenken. ’s Heren woede en boosheid over de mensen die David benauwen! Ja, je moet maar durven. Maar spreekt toch zeker hier niet het vertrouwen, dat David op Gods weg wilde gaan. Je moet wel durven. Bidden, ja, vragen naar Gods weg.

Onrust.

2010-11-30T06:26:00.000+01:00

Haast in het leven? Wij moeten toch onthaasten?
Voor mijzelf is dat soms wel moeilijk. Neem nou bijvoorbeeld vandaag. Er is sneeuw gevallen. En meteen is daar het plan (!): Er moet sneeuw geruimd worden. En liefst meteen. Maar het is nu nog wel erg vroeg. Dat is een voorbeeld over iets praktisch.
Als ik 's morgens mijn boeken lees, nadenk over bijvoorbeeld "bidden", dan komen er vragen in mij op. Vragen waarop je meteen een antwoord wil hebben.
Ik ben in de Psalmen aan het lezen over vragen die David aan God stelde. Vaak kom je dan tegen: "Strijd met de goddelozen, verlos mij van mijn vijanden."
Dan wil ik in Psalm 1 al weten hoe de vork in de steel zit.
Gelukkig heeft God meer geduld met ons. Wij willen van Hem meteen antwoord hebben op vragen. En eigenlijk heeft Hij alle antwoorden al gegeven. Wij moeten ze alleen even opzoeken. Of misschien de vraag niet stellen.
Laten we onze vragen gewoon bij Hem brengen. Hij zal het duidelijk maken. En in die tussentijd mogen wij rustig bij Hem schuilen.

Bidden (2)

2010-11-19T09:22:00.000+01:00

Alles gelukt! Opwekking 244 spreekt voor een deel Psalm 1 na. De slotregel moet zeker de apotheose zijn van het lied. Dat is in de onberijmde Psalm zeker niet het eind, maar wel het slot van de beschrijving van het leven van de rechtvaardige. En evenzo sta je dan voor vragen, net zoals voor het bidden. Bidt en u zal gegeven zijn, alles gelukt!
Het zal duidelijk zijn, dat er toch hier en daar genuanceerd moet worden. In Jozua 1,8 spreekt de heer tot Jozua:

[8] Leg dat wetboek geen moment ter zijde en verdiep je er dag en nacht in, opdat je je aan alles houdt wat erin geschreven staat. Dan zal alles wat je onderneemt voorspoedig verlopen.

Nu mag je van de rechtvaardige uit Psalm 1 aannemen dat hij is als Jozua, getuige vers 2

[2] maar vreugde vindt in de wet van de HEER
en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht.

De ervaring van de vromen in Maleachi’s tijd was ook negatief, de Heer citeert hun uitspraken in hoofdstuk 3

[14] Jullie hebben gezegd: ‘Wat heeft het voor nut om God te dienen, wat hebben we eraan dat we zijn voorschriften in acht nemen en ons in een boetekleed hullen voor de HEER van de hemelse machten? [15] We moeten de hoogmoedigen wel gelukkig prijzen, want wie zich goddeloos gedraagt gaat het voor de wind, en wie God beproeft komt er goed vanaf!’ (Willibrord Vertaling.: degenen die God op de proef stellen brengen het er goed af.)

Toch is het goed om door te lezen in Maleachi 3. Dan zet de Heer de vromen en de goddelozen weer op hun plaats.
De Heer geeft tijden van euforie (Psalm 1). Het is geweldig om zo’n ervaring te hebben en dan ook te weten wie die voorspoed geeft.
Maar er zijn ook tijden waarin de vrome denkt, dat de keuze voor de Heer eigenlijk toch de verkeerde is. Maar dan is het goed te weten (Maleachi 3,16b

de HEER hoorde het en luisterde aandachtig. In zijn bijzijn werden in een boek de namen van de mensen opgetekend die ontzag voor de HEER hadden, die zijn naam hoogachtten.

En het vervolg is dan ook duidelijk.
Ben ik nu overal uit? Nee, maar ik denk nog wat verder.

Bidden...

2010-11-17T14:09:00.000+01:00

Toch blijft het je intrigeren: “Bidt en u zal gegeven worden” of “Vraag en er zal je gegeven worden”.
We kunnen hier vreselijke bomen over op zetten. Is het niet zo, dat slechts een verwaarloosbaar aantal gebeden verhoord, nou ja wat is verhoren, dat slechts een verwaarloosbaar deel van onze gebeden aantoonbare gevolgen heeft?
De eerste dooddoeners zijn natuurlijk, dat onze vraag niet in Gods plan past of dat we te egoïstisch gevraagd hebben. Nu bent u natuurlijk nieuwsgierig naar mijn uiteindelijke oplossing van dit vraagstuk. Nou eerlijk gezegd ben ik ook nieuwsgierig. Want inderdaad, die vraag intrigeert mij ook.
Soms moet je wel eens aan een ander eind beginnen. Wij beginnen meestal bij onszelf. Of bij de vervolgde christen. Laten we wel wezen, die laatste heeft ons gebed hard nodig. Maar nog meer Gods hulp.
Gisteren schreef ik over God die in het geheim werkt. We merken het vaak niet op als Hij ons draagt. Is het dat ook niet? Wij zijn geen God?
God is geest. Nu denken wij bij geest meestal aan een soort spookverschijning, en waas die door muren heen kan gaan en vaak stopt het daarbij. De geestenwereld, zoals een Frank Peretti ons voor schildert. Feit is, dat God gewoon niet van onze dimensie is.
Moeten we dan buiten onze dimensie bidden?
Hoeveel te meer zal de Vader in de hemel dan niet de heilige Geest geven aan wie hem erom vragen. God wil ons bekend maken met Zijn dimensie. Ook de vervolgde christen inlijven in zijn dimensie.
Daar wil ik nog eens over nadenken.

Werkt God in het geheim?

2010-11-16T13:14:00.001+01:00

Er zijn liederen die erg mooi zijn. Liederen die je treffen. Maar soms treft je wel eens iets in een lied. Een paar dagen geleden hoorde ik via de televisie Remco Hakkert zingen over de voetstappen in het zand. Dan valt je wel eens een gedachte in. Werkt God in het geheim? Je merkt het niet. God zelf moet je er opmerkzaam op maken. Toen je het moeilijk had merkte je mijn aanwezigheid niet op, maar ik was er wel. Je dacht dat je de moeilijkheden alleen het hoofd geboden had. Ach, een mens denkt zo wel eens wat.

Is God rationeel?

2010-11-06T15:04:00.000+01:00

Soms komt er opeens een vraag op. Nu ja, dit was er zo een. Al lezende, zat ik te bedenken, dat wij vaak aan anderen (en onszelf) God willen verklaren. Nu is het dwaze van God wijzer dan de mensen, dus ik heb zo'n idee, dat het verklaren van God niet zal lukken. Het uitleggen, waarom God dingen doet of niet doet zal ook zo zijn grenzen hebben. Dus vandaag houd ik het maar op de relatie waar ik het gisteren over had.

Ken ik God?

2010-11-05T11:09:00.000+01:00

Nog niet zo lang geleden haalde ik een opmerking aan van Gregory Boyd, nl. christelijk geloof is geen religie, maar een relatie. Het is niet voor de eerste keer dat ik bezig ben met zijn boek “Brieven van een scepticus.” Het boek bevat de briefwisseling tussen zoon Gregory en vader Edward Boyd. De eerste is gelovig, de tweede eerst niet, maar dank zij de briefwisseling heeft hij God leren kennen. Misschien citeer ik er later nog wat meer uit maar vooral vandaag een citaat waarover mijn gedachten zijn gaan dwalen.
De relatie wil ik er wel inhouden. Toch bekruipt je wel eens de gedachte bij de gedachtengang van Gregory, dat God wel erg passief is. God heeft de mensen geschapen met een vrije wil. De mens kan God dienen, hij kan het ook niet doen. De liefde is het meeste waard als de mens uit vrije wil voor God kan kiezen. Nog niet zo lang geleden schreef ik een blog met de titel “God wist het” (9 en 16 september). In de opstelling van Boyd, zie de vierde briefwisseling, weet God het niet. Hij heeft ons geschapen en geeft ons de vrijheid om te kiezen. Letterlijk schrijft hij:

Volgens het christelijk standpunt kent God de hele werkelijkheid – weet Hij alles wat er te weten valt. Maar als je aanneemt, dat Hij van tevoren kennis heeft van hoe elk individueel mens in vrijheid zal handelen, moet je aannemen dat ieders handelen in vrijheid al kenbaar is vóórdat die handeling in vrijheid bedreven is! Maar zo is het niet. Als Hij ons vrijheid geeft, scheppen wij de werkelijkheid van onze besluiten door ze te nemen. En zolang wij die besluiten niet nemen, bestaan ze gewoon niet. Kortom, er bestaat, volgens mij tenminste, niets dat te kennen valt, totdat wij het in het leven roepen, zodat het gekend kan worden. Dus God kan de goede of verkeerde beslissingen van de mens die Hij schept van te voren niet kennen, totdat Hij ze schept en zij op hun beurt hun beslissingen ‘scheppen’.

Als je het zo verder door trekt, zou je dus kunnen zeggen, dat God afhankelijk is van de beslissingen van mensen. Ik heb niet het idee, dat ik dr. Boyds bedoeling hier juist weer geef. Wat ik wel weet is, dat je God pas leert kennen door een relatie met hem te hebben. Kun je uitleggen, waarom je een relatie met je vrouw hebt, of nog beter, kun je die relatie uitleggen? Mijn gedachte is, dat je op Boyds manier God probeert uit te leggen. Ben ik het niet eens met Boyd? Ik denk erover na. Vooral over mijn relatie met God. En ik weet, dat God niet een afstandelijke, passieve God is. In Efeze 1 schrijft Paulus iets geweldigs.
En de uiteindelijke conclusie? Ik heb geen conclusie, maar een relatie!

(Dr. Gregory A. Boyd & Edward Boyd: Brieven van een scepticus. Vuurbaak)

Gods gezag en religie.

2010-11-02T16:04:00.000+01:00

Zijn niet veel mensen besmet met de gedachte, dat de kerk Gods gezag op aarde vertegenwoordigd?

Het christelijk geloof is geen religie, maar een relatie.

(Greg. Boyd)

Jaloers..

2010-11-02T15:58:00.000+01:00

Soms ben ik wel eens jaloers. Op al die mensen die zoveel te schrijven hebben. Nou, eigenlijk op mensen die zoveel schrijven. Waar haal je de tijd vandaan, wil ik maar zeggen. Als ik 's morgens mijn leesuur (!) beëindigd heb, staan er mij een aantal taken te wachten. Taken van min of meer huishoudelijke aard. Binnen- of buitenshuis. Administratieve zaken wachten ook. De nodige websites vragen om aandacht, kerkelijke taken moeten ook uitgevoerd worden en zo zijn er nog een heleboel dingen op te noemen. Een mens kan dan wel eens jaloers zijn op anderen, die kennelijk heel veel tijd hebben om te lezen en te schrijven. Het komt er wel eens van om op wat ik gelezen heb ook eens te reflecteren. Uiteindelijk is mijn leesuur toch voor mijzelf het belangrijkste, denk ik. Maar je wil er wel eens wat van opschrijven. Dat is ook gebeurd tot nu toe. Soms vaker, soms minder vaak. en dan ben ik toch aan een tweede blog begonnen. Ja, en ik had geen tijd. Dus wat klaag ik. Ik hoop dat de twee blog wat van verschillende aard zijn. Maar zo niet, wat dan nog. Dan heb ik toch opgeschreven wat ik kwijt wou.

De God die vergeeft.

2010-10-30T19:48:00.000+02:00

Hoe langer je erover nadenkt, hoe mooier het wordt. Welke godsdienst heeft een god die vergeeft. Nee, je doe je best maar en dan bestaat er een kans dat je er komt. Waar je komt is daan ook nog de vraag. Onze God kom naar ons toe, dekt onze tekortkomingen toe en bereid voor ons de nieuwe aarde.

De persoonlijke God.

2010-10-19T12:07:00.001+02:00

De titel is tevens de titel van een boekje van Peter Henk Steenhuis. Gesprekken op de grens van theologie en filosofie is de ondertitel. Op de achterzijde staan een paar stellingen waarover door diverse mensen is geschreven.

Zonder persoonlijke God is vloeken hooguit je hart luchten
Je kunt alleen Iemand danken, niet Iets
Bij rouw biedt Iets net zoveel troost als Niets
Het zou goed zijn als de persoonlijke god van het toneel verdween
Bidden tot een groot geheim is altijd een monoloog
God loven zonder naam is de liefde bedrijven zonder geliefde
Als de persoonlijke God niet bestaat is alles toegestaan

Het zal duidelijk zijn, dat er een veelheid van reacties mogelijk is op deze stellingen. Maar alles staat en valt met de beschrijving van de persoonlijke God. Wie is dat? Voor H.M. Kuitert, die de inleiding van het boekje verzorgd heeft is het duidelijk: "Eerst waren er mensen, toen goden, en toen God. Eerst was er de bijbel, toen de theologie en toen het enig en eenvoudig, eeuwig, geestelijk wezen. Om God te zijn, moet God aan de definitie van God beantwoorden."
Dit is weliswaar een beschrijving van een reactie van bisschoppen op de hinderlijke monnik Serapion, die naar hun mening een te vermenselijkte God had verzonnen. (Verhaal uit Collationes(X) van Cassianus (ca. 1020 n. Chr.)).
Maar Kuitert beëindigt zijn inleiding met de volgende twee alinea's.

Rutger Kopland zei eens dat de beste metafoor voor 'ergens' 'iets' wat op ons toeziet, het echtpaar Moeder Natuur en Vadertje tijd is. Dit echtpaar ziet onbewogen toe. Het laat ons geboren worden, leven en sterven. We hebben alleen elkaar in de wereld.
Zet onder de laatste regel een streep. Het is meer dan je ooit had durven dromen of hopen, en geeft zelfs zin aan je bestaan. En elkaar hebben we niét bedacht.

Laat dat laatste maar eens goed tot je door dringen. Elkaar hebben we niet bedacht!
Inderdaad, als je uitgaat van verhalen, dan moet er eerst iemand zijn die het verhaal verzint. Maar als je uitgaat van de God die hemel en aarde geschapen heeft, dan is dat ook de God die mensen heeft geschapen die verhalen hebben opgeschreven.
Dan zijn de eerste woorden van de bijbel niet bedacht maar zijn ze een belijdenis.

In den beginne schiep God de hemel en de aarde...

Niets geen mensen die iets verzonnen, God staat aan het begin van alles!
Mijn persoonlijke God heeft alles gemaakt. Wat wij nu hebben is wat de mensen ervan gemaakt hebben. Dat heeft God ook geweten. Daarom heeft hij zijn Zoon van den beginnen bestemd om voor de mensen, te lijden en te sterven. De boodschap te begrijpen is soms zo gemakkelijk,maar vaak zo moeilijk. Maar onze persoonlijke God is niet een God die in onze gedachten begint. God is zelf het begin. En dus ook ons begin. Dat is het belangrijkste, Gods begin niet in onszelf te zoeken. Doen we dat, dan is God geen god maar mens. Of een menselijk verzinsel. En God heeft ons verzonnen!!! En Hij wil ons weer brengen tot waar Hij ons verzonnen heeft.
Wat kunnen we over die grote God nog veel zeggen, maar niet verzinnen. Wie God is kunnen wij lezen in Zijn Woord, de Bijbel. Dus niet eerst mensen en toen God. Dan zijn we toch weer aan onszelf overgeleverd. God, onze Vader... Onze persoonlijke God.

Afmelden?

2010-10-15T17:23:00.001+02:00

Onze gemeente is er niet eentje waarvan het aantal leden veel van invloed is op het percentage gelovigen in Nederland. We hebben veel werk aan het verdelen van taken. Sommige gemeenteleden moeten wel haast in ons kerkgebouw slapen, of anders onderweg om weer eens een bezoek af te leggen.
Het aantal is iets wat je best moedeloos kan maken. Alhoewel, de laatste tijd is dat niet meer zo. Veel vaker dan vroeger kom ik tegen, dat missionair zijn,(en dat willen we, we moeten toch groeien), vooral niet inhoudt dat de gemeente spoorslags moet groeien. Soms hoor je daar wel eens van, van die gemeenten. En dan lees je maar weer eens bij Tomlin hoe je als gemeente kunt prikkelen. Als je merkt, dat niet alles werkt (of alles niet werkt?) zou je inderdaad moedeloos kunnen worden.
Toch bekruipt mij niet het gevoel, dat ik me maar af moet melden. Die raad wordt wel eens gegeven. Zo klein, zoveel te doen door zo weinig.
Natuurlijk is het zingen wat je op zaterdagavond en zondagmorgen voorgeschoteld krijgt op De EO iets waarop je als gemeente jaloers kunt zijn. Maar als ik dan op zondag gewoon weer ons gemeentetje bij elkaar zie, dan zie ik ook de broeders en zusters in de Heer en dan is heel die jaloersheid allang weer verdwenen. En dan ervaren we samen de gemeenschap in de Heer. En dan is er wat te vieren. De zondag te vieren, de gemeente te vieren, de Heer van de kerk te vieren. hij bracht ons toch samen. moet ik dan weglopen. Laten wij dan maar kleine gemeente zijn, maar wel proberen te stralen als een ster in Gods wereld. Dan hebben wij toch bestaansrecht.

Islam.

2010-10-05T19:01:00.001+02:00

Is de Islam nu een religie of een politiek? Ja, wat zegt een Islamiet er zelf over? Toevallig liep ik in de bibliotheek tegen een boekje aan van Rochdy Alili. Het boekje heeft de titel "De Islam uitgelegd aan mijn dochter". De eerste 60 bladzijden heb ik achter de rug. een van de zinnen die ik tegen kwam wil ik u niet onthouden:

Dit door elkaar lopen van verschillende machtssferen is het begin van een praktijk die algemeen gebruikelijk is in de islam en die erop neerkomt dat de religie ondergeschikt is aan de politiek, dit in tegenstelling tot wat men algemeen denkt dat het geval is. In de islam is het namelijk bijna altijd zo geweest dat de politiek de richting van de religie bepaalt.(blz. 46 Rochdy Alili: "De Islam uitgelegd aan mijn dochter." uitgave Atlas 2002)

Het zal u dan ook niet verbazen, dat de eerste 60 bladzijden een verhaal zijn van machtstrijd en verovering. Duidelijk is, dat de stelling, dat de Islam een politiek is, ook door Islamieten wordt ondersteund. Rest mij nog de rest van het boekje te lezen over de religieuze inhoud van de Islam. Duidelijk is al wel, dat de woorden van Mohammed onder invloed van diverse heersers aangepast en gewijzigd zijn. Maar een goed Islamiet kan daar mee leven.

Na de crisis.

2010-09-29T11:16:00.000+02:00

Is onze veelgenoemde economische crisis afgelopen en gaan we weer aan de wederopbouw? Wat is er veranderd of gaan we op dezelfde voet weer verder? Ja, de banken meten meer kapitaal in voorraad hebben, gevaarlijke leningen moeten niet meer afgesloten worden. Misschien nog wel meer van al die maatregelen die de gewone burger ontgaan of niet kan bevatten.
Wat merkt de gewone burger er dan van? Is er iets veranderd? Nou, probeer eerst maar eens een huis te kopen. Wat vroeger gemakkelijk ging, is tegenwoordig een probleem voor velen. Een lening afsluiten om iets te kopen wordt al veel moeilijker.
Maar verder blijft onze maatschappij toch gewoon een consumptiemaatschappij. Kijk maar eens in het weekend als de folders de brievenbus binnen rollen. Wat wordt er toch veel aangeprezen, dingen die wij eigenlijk ook wel zouden willen hebben. Let wel, ik spreek niet over nodig hebben. Zou het een aardige stelling zijn: De economie wordt gedreven door het verlangen en ontevredenheid. En draaien we niet mee met iedere verandering, lees mode, hype?
Maar ja, doen we dat niet en zijn we tevreden, dan draaien we toch de economie de nek om?
Trek even door: Wat zoeken we in de kerk? Zijn we tevreden? Zoeken we wat anders? Is er een hype om aan mee te doen? Shoppen we net zo als voor die wasmachine, die MP-3 of 4?
En als we denken het gevonden te hebben, dat wat bij mij past? Dan is het toch weer net even anders. Weer op zoek???

Geloof.....

2010-09-28T18:04:00.001+02:00

Hebben wij het geloof verzonnen of hebben we het gekregen. Dat zal voor veel christenen niet zo'n moeilijke vraag zijn. Wel zullen sommige christenen zich afvragen of zij niet wat meer hadden kunnen krijgen. Ja, we zijn niet gauw tevreden. Maar Christus zegt, dat je met een geloof als een mosterdzaadje tot heel wat in staat zijn. Maar het mankeert wel eens aan vertrouwen in de kracht van het geloof. Neen, het hangt niet af van de kracht van ons geloof. Het hangt van God af. En God is aanwezig, of we willen of niet, of we het nu geloven of niet. Dan toch de Heidelbergse Catechismus, het geloof is niet alleen een zeker weten, maar ook een vast vertrouwen. Een zeker weten dat alles in Gods Woord geopenbaard wordt waar is en een vast vertrouwen dat de Heilige Geest in onze harten werkt. Natuurlijk de vergeving van zonden in genade aan ons geschonken hoort daar ook bij. En uiteindelijk zijn wij dus weer bij het grote geschenk. En in die God moeten wij geloven. Maar dat geloof hoort ook weer bij het grote geschenk.

Vergeten over vergeven......

2010-09-24T07:51:00.001+02:00

Het is de laatste dagen nogal druk. Waarmee, dat laat ik even in het midden. Tenslotte kunnen wij ons zo druk maken als we willen. Meestal toch wel. Denk eens even na wat je eigenlijk allemaal niet hoef te doen om in leven te blijven, zelfs om prettig in leven te blijven. Dus eigenlijk: Maken we onszelf niet een beetje of veel te druk?
Deze vraag wil ik even niet beantwoorden. Zo'n antwoord is voor ieder mens wellicht anders.
Het boek "Onbelast" van Miroslav Wolf heb ik nu uit.Daar vond ik een verschil van benadering van het vergeven met de benadering van A. Janse in "Van de rechtvaardigen".
Janse benadert het vergeven vanuit het "Onze Vader". Het valt mij daarbij op, dat Janse in de behandeling van de bede, "en vergeef ons onze schulden" eigenlijk daar blijft steken en het "zoals wij onze schuldenaren vergeven" niet aan de orde laat komen. Wolf hecht deze twee aaneen. Waarom, omdat God in ons zijn woning heeft en wij daardoor Gods vergeving aan ons uitdragen door onze naaste te vergeven.
Janse blijft niet steken in slechts Gods vergeving aan zondaren. Verderop in zijn boek heeft hij het over de vrucht van de Geest in de rechtvaardigen. Uitgangspunt hierbij is Galaten 5 vers 22 en, in mindere mate Galaten 6 vers 1 en 1 Corinthiërs 13. Uiteindelijk komt Janse wel met de tekst, dat liefde de vervulling is van de wet. Hier sluit hij een heleboel in. Waar Wolf Gods vergeving en onze vergeving echter onlosmakelijk koppelt, zoals in het "Onze Vader", is onze vergeving van de naaste niet expliciet een onderwerp van Janse.
De zin van deze constatering?
De verwondering over Gods aandacht voor ons, Zijn liefde voor ons en onze plicht om door de erkenning van Gods liefde voor ons onze naaste te vergeven. Dan tonen we ook dat god in ons woont.

God wist het (2)

2010-09-16T20:04:00.000+02:00

God wist wie ik zou worden, wat ik zou doen, wat ik zou misdoen. Nog voor ik er was.
Dat is niet te begrijpen. Hij was al bezig met mij toen ik er nog lang niet was. Hij wist al wat ik allemaal niet zou doen, alles wat ik wel zou doen. Hij kende de donkerste dingen van mijn toekomstige leven. Toch liet Hij mij geboren worden, want Hij wilde mij toch. In Zijn schepping.
En iedere keer, dat ik wat verkeerds doe, wist God al dat ik het zou doen. Maar toch.....
Heel veel om over na te denken. Als God het wist, waarom dan toch ik. Want al toen wist God, dat Zijn Zoon mij moest redden. Dat had Hij voor mij over. Ben ik dan zo kostbaar?

God wist het.

2010-09-09T18:59:00.001+02:00

God schiep de hemel en de aarde. God schiep de mens.
God wist toen al, dat het verkeerd zou gaan. De mens zou zich tegen Hem keren.
Hoe anders is de tekst van 1 Petrus 1 vers 20 te verklaren. Het Lam was uitgekozen voor de grondlegging der wereld.
Wat een God, om ten koste van Zijn eigen Zoon, ten koste van Zichzelf de wereld te scheppen, de mens te scheppen.
God wilde de mens heel wat geven. God wilde Zichzelf aan de mens geven. En zo de schepping volmaken.
Waarom wilde God iets maken waarvan hij van te voren wist dat het niet goed zou gaan? Omdat God wist, dat Hij, door Zichzelf te geven alles goed maakt voor wie Hem als geschenk aanneemt.
Wie Gods geschenk aanneemt krijgt deel aan de nieuwe schepping en wordt zelf ook nieuw.

Alles....

2010-08-21T06:39:00.000+02:00

God was er toen er niets was.
Waar kwam God vandaan?
God was er altijd al.
Waar was God toen er niets was.
Bij God.
Moeten wij God verzinnen?
God heeft ons verzonnen.
Waarom heeft God ons verzonnen?
Om Zichzelf.
Om ons.
............

Niets.

2010-08-20T09:07:00.000+02:00

Kun je het je voorstellen?
Niets…..Helemaal niets.
Zelfs geen ruimte. Niets.
Als wij het hebben over niets,
dan is vaak dat niets nog iets.
Kun je het je voorstellen:
een niets niets.
En dan opeens een geweldige explosie.
Van niets in nergens.
Of was het een klein knalletje?
Waar niets is, is geen maat.
En niets wordt iets uit het niets.
En er was niets voor nodig!
En niets heeft in zich de potentie om iets te worden?
Dan was dus niets iets, al was het maar de potentie.
Maar er was toch niets?

Denn wir haben hie....

2010-08-15T19:24:00.002+02:00

Vorige week kon ik weer eens genieten van “Ein Deutsches Requiem” van Johannes Brahms. Voor mij is het een van de toppers. Dat komt waarschijnlijk ook doordat ik ooit als lid van een koor meezong bij een uitvoering. Toch ook door de tekst van dit requiem, deze dodenmis. Er zijn vele beschouwingen over dit werk en over de componist geschreven. Even googelen en je bent een dag onder de pannen.
Waarom van mij dan toch nog wat over dit werk? Wel, om de tekst en de doordringende wijze waarop deze tot mij komt. De titel boven dit stuk is de titel van het zesde deel: “Denn wir haben hie keine bleibende Stadt”. Een goede lezer herkent dan meteen deze tekst uit Hebreeën 13.
Als de bariton in dit deel het gedeelte uit 1 Korinthe 15 zingt, vers 51 en 52, dan in een steeds groter crescendo de laatste bazuin klinkt, dan komt bij mij vaak het beeld op van een hele optocht van mensen op weg naar de Levensvorst.
Ja, een zeer subjectief beeld. En met subjectiviteiten moet je oppassen.
Maar de Heer komt terug. En wij mogen tot Hem gaan. En dan gaan we samen, de Noordkoreanen, de Marianen, de Eritreërs en noem maar op. En wij uit Nederland ook. Wel een verschil….
Maar wij zijn allen veranderd in een ogenblik..
Ik subjectiveer nog wel verder.
Blijven de teksten van het requiem, die toch naar de troost en de toekomst wijzen. Het slotdeel is daar niet heel duidelijk over, het klinkt een beetje neutraal, “Selig sind die Toten die in dem Herrn sterben, von nun an. Ja, der Geist spricht, daβ sie ruhen von ihrer Arbeit, denn ihre Werke folgen ihnen nach.” Maar in het voorafgaande komt de boodschap toch naar voren.
Wel denk ik aan het verschil in ervaring van de Noordkoreanen b.v. en die van ons.

Positiebehoud.

2010-08-06T08:47:00.000+02:00

In liefde en politiek is alles geoorloofd. Of het gezegde helemaal waar is?
De politiek is de laatste dagen nogal in het nieuws. Het is aardig om sommige politici te volgen. Hoewel, aardig. Is het in de politiek niet zo, dat de bedrijvers ervan graag in de schijnwerpers staan? Ik ga geen voorbeelden noemen, maar er zijn er nogal wat, politici, die de aandacht op zich vestigen zonder iets te zeggen te hebben. (En er zijn schijnwerpers, die zich er maar weer op richten. Ze zouden iets kunnen missen.) Als het in het leven ergens op aan komt, zijn het onze drijfveren. Ook bij politici zal het zo zijn. Dan gaat het erom, wat die drijfveren zijn. Zijn die drijfveren vandaag nog dezelfde als gisteren. Dan kun je spreken van een zekere stabiliteit. Of toch niet. Vind je die drijfveren in jezelf, dan spreek je van eigenbelang. Is dat zo stabiel? Dat is positiebehoud. Goed om eens na te denken over positiebehoud. Wie uit is op positiebehoud gaat het niet meer om de inhoud. Dan wordt de inhoud aangepast aan invloeden van buiten. Dus in de politiek: Zie mij eens staan! Maar ook, hoe kunnen we meer mensen, (kiezers) trekken. Als dat gaat ten koste van het uitgangspunt, dan is iedere partij tenslotte het zelfde.

Bidden.

2010-07-27T07:01:00.000+02:00

Afgelopen zondag mocht ik preeklezen. Altijd een voorrecht vind ik. De preek die ik had uitgekozen ging over bidden, gebedsverhoring. Het bekende "Bid en je ontvangt, klop en je wordt opengedaan." Als je een preek uitkiest om te lezen moet je er zelf ook 'achter staan'. Maar toen ik hem zaterdagavond nog eens doorlas, was ik er opeens niet meer zo zeker van. Alleen, alles is geregeld. De liturgie doorgegeven aan koster en organist. Verder was de preek van een bekende predikant. Dus uiteindelijk kon ik me geen buil vallen. Toch is, als je zo een preek gaat lezen het vuur er een beetje uit. De verklaring over bidden en ontvangen is voor ons christenen soms wel erg voor de hand liggend. God weet wat goed voor je is en hij verhoort altijd je gebed. Dan geeft Hij waar je om vraagt, of Hij vindt het beter je het niet te geven, of later te geven of iets anders te geven. Maar in ieder geval Hij verhoort je gebed en je wordt gesterkt doordat je zijn Geest ontvangt (Lukas 11:13). Natuurlijk was het een goede preek, ik zal wel meer gehad willen hebben dan Gods Geest. Als je ongeneeslijk ziek bent of je ervaart ander onheil dan lijkt het slechts ontvangen van Gods Geest vaak een dooddoener (wat een term).
Bidden is een uiting van geloof. Je vraagt toch niet iets aan Iemand van wie je niets verwacht. En wat is nu geloof? Een omschrijving van geloof vond ik maandag bij Ravi Zacharias ("Jezus en de goden", pag. 67., Uitg. Buijten en Schipperheijn):

In essentie is geloof een vertrouwen in Jezus Christus en in zijn macht, zodat zelfs als zijn macht mijn doelen niet dient, mijn vertrouwen in Hem overeind blijft door wie Hij is.

Dat betekent toch weer alles aan Hem overlaten. Maar ja, Hij kende ons als voor wij er waren. En Hij redde ons al voor wij Hem kenden.

Weinig....

2010-07-18T17:26:00.000+02:00

De afgelopen tijd heb ik weinig gelezen. Dat is de schuld van twee Franse jongetjes die bij ons op vakantie zijn. Frans....., ik bibber nog als ik aan mijn HBS-tijd denk. Niet echt mijn favoriete taal. En die jongetjes (allebei 8 jaar) maken misschien wel een beetje de kachel met je aan. Ze laten je rennen van hot naar haar. De een vertelt verhalen over zijn hele familie. Verhalen die je niet begrijpt, want het gaat in het Frans... de ander heeft wat last van contactstoornis maar soms is hij ook wel weer heel sociaal.
En toch denk ik dan wel weer eens aan Jezus. Hoe was zijn achtergrond t.a.v. ons? Heel anders. Maar toch begrijpt Hij ons. Al lijkt het wel of wij uit een andere wereld zijn. kortom, genoeg om over na te denken.

Basis.

2010-06-26T19:59:00.001+02:00

Basis of grondvlak. Dat waar wij staan.
Het is typisch voor mensen om op een zo hoog mogelijke basis te staan. En dan liefst een basis, die wij zelf hebben gecreëerd. Maar creëren is een raar woord in dit verband. Want eigenlijk proberen mensen de hun geboden mogelijkheden zo voordelig mogelijk te benutten. Creëren is heel wat anders. De mens is in staat dingen te ontdekken. Maar ontdekken houdt in, dat wat ontdekt wordt al aanwezig is. De mogelijkheden van mensen om dingen te ontdekken lijken onbegrensd. Hoe zouden al die dingen er gekomen zijn? Moeten wij ons standpunt, onze basis gaan verheffen?

Verleden.

2010-06-21T15:57:00.000+02:00

Iets uit mijn verleden.

Toekomst.

Alles wat geweest is zal weer zijn
hedengistermorgen.
Toch worden schalen uitgegoten.
De zegels zijn verbroken.
De brief kan gelezen worden.
De stallen worden geopend.
Het zwaard gloeit en de pijlen snorren.
De zee splijt open om door te laten.
Op die heuvel daarginds loopt men
zoekend naar splinters.
Zullen morgen de schilden klaar zijn?
Zal het morgen te laat zijn?
Wie loopt nog veilig door de straten
met snippers dun papier?
Het monster wacht zuchtend.
Op hoeken en pleinen fladderen duiven omhoog.
De wolken voeren woorden mee.
Door de luchten klinkt het hoefgetrappel.
De witte manen fladderen in de snelheid.
Het schild houdt geen pijlen tegen.
De getroffenen sterven of leven.
De toekomst komt.
26-10-1977

Ingewijde?

2010-06-14T11:58:00.000+02:00

Ik kan het niet nalaten nog even voort te borduren op het gegeven van de ingewijden. Op de website voor de leden van de ngk sleeuwijk heb ik voor de leden de uitspraak gezet:
Wij hoeven niet op te klimmen naar God,
Hij is tot ons afgedaald.
Dat is voor ons christenen geen onbekende uitspraak denk ik, of tenminste geen onbekend gegeven. Maar het is wel het gegeven waar alles om draait. Wij hoeven geen moeite te doen om bij God te komen. Hij kwam eerst bij ons. Hoe zeggen we dat ook weer? Van voor de grondlegging der wereld....... Eigenlijk iets grandioos!!
Daar kun je over door mediteren en filosoferen en .....

Reïncarnatie.

2010-06-06T19:10:00.004+02:00

Eigenlijk ben ik er goed klaar mee. Om het kort samen te vatten. Alle ingewijden, van Rama tot Jezus Christus zijn reïncarnaties. Van wie weten wij niet en in hun aardse bestaan kunnen zij zich hun geestelijke, of moet ik zeggen hun etherische, bestaan niet herinneren. Op http://www.rnlnd.com/ vinden we uitgebreide informatie over reïncarnatie.
Schuré beschrijft de gedachtengang van de ingewijden. Daarmee verklaart hij zichzelf mijns inziens tot de meest ingewijde. Enkele voorbeelden uit zijn redeneringen:

Maria, als ingewijde vrouw, trekt een hogere ziel tot zich aan om die te ontvangen in haar schoot en een profeet ter wereld te brengen. Deze leer, die niet in de openbare Joodse eredienst naar voren komt, behoorde tot de geheime overlevering der ingewijden. Als bewijs hiervoor verwijst Schuré naar (ingewijde) Jeremia 1, 4-5 en Johannes 8, 58.
Jezus is geboren en getogen in Nazareth. Hij is opgegroeid in een Esseens gezin. Naast alle onderwijs die hij ontvangt moet hij het antwoord op vele vragen ontberen die hij stelde aan zijn zwijgende vader Jozef. Maar de moeder met haar grote dromende Syrische ogen weet: "Het woord Gods leeft alleen in Zijn profeten. eens zullen de wijze Essenen, de kluizenaars van de berg Carmel en de Dode Zee u antwoord geven".
Later gaat Jezus vanuit Nazareth misschien wel op reis zoals vele joodse families wel deden. Misschien bereikte hij wel op een van die reizen een van de Fenicische steden. Hij bespeurde van verre de tempels van waaruit onder begeleiding van klagend fluitspel het gezang van de priesteressen van Astarte klonk.

Nee, ik ben er klaar mee. Inderdaad, als er gesproken wordt over sagen en legenden in de Christelijke overlevering dan geloof ik, dat Schuré er heel wat van kan verhalen. Maar in zijn levensbeschouwing kan ik geen andere grond vinden dan een armoedig zelfbedrog waarin de mens tot de weinige ingewijden moet behoren om het wezen van het leven te kunnen begrijpen.

Gelukkig hoeven wij niet zoveel te verzinnen om ons leven zin te geven.

Mozes godsdienst.

2010-05-28T16:19:00.000+02:00

Als je met en bij de Bijbel bent opgegroeid dan is dat alles waar wat daar staat. Wat bij Schuré opvalt, als hij over Mozes schrijft, is vanzelfsprekend het legende-achtige verhaal rond Mozes. Mozes, de priester van Osiris, een ingewijde, die zijn kennis en kunde gebruikt om een monotheïstische godsdienst te vestigen.
Bij Jethro schreef hij zijn boek over de Mozaïsche overlevering met als sleutels de Egyptische symboliek, de symboliek van alle godsdiensten van de oude cyclus en de synthese van de de leer der ingewijden.
Het voert natuurlijk veel te ver om de gehele (en ook geromantiseerde) beschrijving van het ontstaan van Mozes' godsdienst te beschrijven, daar is het boek van Schuré voor.Wel is het geheel geënt op de voortgaande ontwikkeling van de religies van Rama en Krishna en Hermes. Toch nog een aantal momenten:

Na het visioen bij de Sinaï, bij ons het brandende braambos, het bezoek van de straal van Elohim, een zonne-engel is Mozes als vernietigd. hij meende een ogenblik dat zijn lichaam verteerd was door het vuur van de ether. Maar zijn geest was krachtiger dan ooit. toen hij weer afdaalde naar de tempel van Jethro was hij gereed voor zijn taak. Zijn levende gedachte ging voor hem uit als de engel met het vlammend zwaard.

De uittocht wordt beraamd door de profeet, de voornaamste hoofden van de Israëlieten en Jethro.

Bij de uittocht nemen zij een gouden ark mee die het werktuig zal worden van lichtgevende en elektrische verschijnselen. Het is treffend hoe bepaalde gegevens zijn overgenomen en andere weer betwijfeld worden.
Gedachten en overwegingen van Mozes worden neergeschreven.

Wonderen worden toegeschreven aan etherische krachten die opgeroepen kunnen worden door ingewijden.

Deze theorie is niet in strijd met de kennis van het heelal, die op rede gegrond is , en is zelfs onmisbaar om natuurverschijnselen te verklaren die anders niet te begrijpen zijn.

Kennen wij niet meer van die theorieën?
Nog iets over God:

God oefent zijn werking in het heelal rechtstreeks uit, doch naar een rangorde van algemene en onveranderlijke wetten, die zijn gedachten uitdrukken, zoals in de leden van de aardse en goddelijke mensheid, welke hem gedeeltelijk en naar evenredigheid vertegenwoordigen in de oneindigheid van ruimte en tijd.

De moeite waard om verdichtselen te lezen. Maar de waarheid? Veel is er toch verzonnen.

Schuré

2010-05-25T18:31:00.000+02:00

Gaan we toch met De Grote Ingewijden grandioos onderuit in de theosofie, Rudolf Steiner et c. Schuré geeft mij het idee, zelf ingewijd te zijn in dat wat niet overgeleverd is. Was Mozes toch de zoon van de Egyptische prinses?
Ik zoek (lees) nog even door.

De Grote Ingewijden

2010-05-18T09:30:00.000+02:00

Het boek van Eduard Schuré is al weer 130 jaar geleden verschenen. Als ik de korte beschrijving van de de bibliotheek lees betreft het hier een

overzicht van de belangrijkste wereldgodsdiensten en wijsgerige systemen, met nadruk op de gelijkheid van hun boodschap in inhoud en strekking.

Op de achterzijde van de omslag staat o.a.

De Grote Ingewijden is een volledige en objectieve verhandeling over de verborgen geschiedenis de godsdiensten waarin wordt aangetoond dat juist de verborgen esoterische gedachte de kern is van alle religies, onverschillig de leerstellingen en symboliek waarvan ze zich bedienen.

Ik moet nog zo'n beetje beginnen aan het boek en voorlopig leest het nog niet erg gemakkelijk Maar ik ben wel nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar Rama, Krishna, Hermes, Mozes, Orpheus, Pythagoras, Plato en Jezus.

Missen we niet iemand?

Jezus is het hoogtepunt, aldus de omslag, want met zijn inwijding en openbaring breekt een tijdperk aan van geestelijke wedergeboorte en maatschappelijke vernieuwing.

Psalm 91: 1, 2

2010-05-09T08:53:00.000+02:00

Wie in de schuilplaats des Allerhoogsten is gezeten, vernacht in de schaduw des Almachtigen.
Ik zeg tot de Here: Mijn toevlucht en mijn vesting, mijn God op wie ik vertrouw.

Willibrordbijbel heeft het over de veren.

Onder Uw vleugels veilig!!!

Geduld in leed en tegenspoed

2010-05-06T14:15:00.001+02:00

De noodzakelijkheid van beproevingen.

De echte vroomheid gaat nog verder.
Christus zei tegen zijn zijn discipelen: "Neemt uw kruis op en volgt Mij. (Matth 16:24)".
Allen, die door de Here aangenomen zijn opgenomen in Zijn gemeenschap, moeten zich voorbereiden op een hard, moeilijk, onrustig leven, gekenmerkt door wisselvalligheden.
De hemelse Vader wil op die manier de Zijnen beproeven, opdat hun trouw blijke.

Aldus een citaat uit het al eerder genoemde boekje van Calvijn. Ik wil er nog een noemen. Daarna ga ik maar even nadenken, wat hij ermee bedoelt.

Maar ofschoon de hemelse Geneesheer de één zachter behandelt en de ander strenger aanpakt,laat Hij toch niemand zonder verzorging, daar Hij Zich om allen bekommert, wetend, dat allen, zonder uitzondering, ziek zijn. (Dit kan ik nog wel volgen, maar het volgende wordt moeilijker).
Hier komt nog bij, dat de goedertieren Vader niet alleen onze zwakheid genezen wil, maar 't ook dikwijls nodig acht vroegere zonden te straffen, om ons daardoor werkelijk gehoorzaam aan Hem te doen worden.

In het vervolg wordt verwezen naar 1 Cor. 11: 32.

Maar ik lees ook Romeinen 8.

Christelijke levenswandel.

2010-05-01T11:48:00.002+02:00

Je ziet het, het laat me niet los. Zelfverloochening. De ultieme zelfverloochening zien we bij Christus. Hij stierf voor wie Hem niet zochten. Dat is iets om bij stil te staan. Eigenlijk heel lang stil te staan.
En dan?
Een beetje verwarrend is het wel. Liefde voor de naaste, liefde voor God een kruis opnemen, volgen, bidt en u zal gegeven worden, zoekt en gij zult vinden.
Ik ben nog bezig met Calvijn. Een uitspraak van hem?

Tenslotte, - wanneer we onze wensen niet verkrijgen, zullen we ons hoeden voor ongeduld en voor 't verwensen van onze levensomstandigheden, omdat we weten dat dit is: morren tegen God. Hij is het, Die naar zijn welbehagen rijkdom en armoede, nederigheid en hoogheid beschikt aan een ieder.

Dat rijtje rijkdom etc. is natuurlijk nog verder uit te breiden. Maar wat treft het ons in ons westerse milieu? De hoogste graad van voorspoed lijkt het wel. wat heeft vertrouwen op God ons te zeggen? Of moeten we terug naar Agur en zijn we te rijk en kunnen we het zonder God ook aardig redden? Ik denk ook aan Spreuken 28 de eerste 6 verzen. Ja, vers 7 e.v. zijn ook belangrijk, natuurlijk in onze rijkdom. Maar daarvoor, waar halen we onze wijsheid vandaan? Calvijn ziet in ziekte en tegenslag toch ook soms Gods hand.
(Zie maar weer Gulden Boekske over het christelijk leven, nu blz. 38 e.v. uitg. De Graafschap, 1950)

Uit reformatorische hoek

2010-04-19T12:00:00.000+02:00

Allemaal goden

Na de emancipatie van groepen restte er de emancipatie van het individu. Het beperken of zelfs onderdrukken van vrijheden van een religie of subcultuur kan dan nodig zijn om het individu te bevrijden. Denk aan de vrouw en de homoseksueel. We zijn allemaal goden geworden, 17 miljoen stuks.

Aldus Ton v.d. Schans in het Reformatorisch Dagblad. (artikel)

Pelgrim

2010-04-19T06:45:00.000+02:00

Gelezen:

"Heeft een dier een tehuis?"vroeg Jozef Lebrevski. "Een dier graaft zich een hol", was het antwoord. Een mens heeft evenmin een tehuis. Hij is een zwerver die zich een hol graaft waar zijn levensweg hem tot kamperen noodt.

Henk de Velde: "Teken van genegenheid". (Elmar, Rijswijk)

Christelijk leven...

2010-04-14T08:05:00.001+02:00

De zelfverloochening en de liefde. Zelfverloochening is uiteindelijk jezelf wegcijferen voor de ander. Dan kom je terecht bij: "Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn enige Zoon gegeven heeft". dan kom je terecht bij de Zoon, die zijn leven gegeven heeft. Dat is nog eens wegcijferen. dat is liefde. Als je dan 1 Corinthe 13 leest dan lees je wat anders dan een luchtige pericoop voor een huwelijksdienst zoals ik die onlangs meemaakte. Het was overigens het enige gedeelte uit de Bijbel dat gelezen werd en er werd ook niet meer over gesproken. Armoedig dus.
Maar hoe zit het verder met Paulus brief aan de Romeinen? Het lijkt wel een beetje van de hak op de tak, maar ik was bezig met het boekje van Calvijn. Die heeft het over de christelijke levenswandel maar steeds over een leven vol moeiten. Paulus wijst daar in Romeinen 5 ook op, op verdrukkingen. Die verdrukkingen mis ik in het boek "Ik, Tertius" van A.F. Troost. Maar laat ik daar volgende keer nog eens op terugkomen. Een vraag die bij mij op komt is:"Voelt u zich verdrukt?"

Offer.

2010-04-03T06:49:00.000+02:00

Een term aan deze tijd gerelateerd. Christus' offer.
Alleen jammer als je het bewaart tot slechts de veertig dagen tijd. Overigens heb ik met zoiets eigenlijk helemaal niets, de veertig dagen tijd. Komt hoogstwaarschijnlijk door mijn opvoeding. (Ook niet met advent). Niet dat het lijden van Jezus niets betekent of de komst van Jezus. Maar het ieder jaar weer je inleven in het lijden van Christus in die bepaalde tijd? (Het kerkelijk jaar? Ja, wie heeft dat ook weer verzonnen?)
Het boekje van Calvijn handelde over de christelijke levenswandel en we waren aangekomen bij de zelfverloochening. Welnu, dat alleen geeft al te denken over Christus' offer. Mogen we zelfverloochening ook niet koppelen aan 1 Korinthe 13? Of Romeinen 12 vers 10? Filippenzen 2 vers 4? De eerste koppeling (Korinthe) is van mij, de tweede en derde van Calvijn. Zelfverloochening tegenover de medemens. Je medemens aanvaarden omdat God hem waardig gevonden heeft zijn beeld te dragen. Maar het is meer dan dat. Jezelf wegcijferen voor je medemens. Naar Christus' voorbeeld.
"Leer mij, o Heer, uw lijden recht betrachten."

De veertig dagen tijd is voorbij (dat was hij toch al lang geleden?) Toch wil ik nog wel een keer op die zelfverloochening terug komen. Maar belangrijk is, dat Christus Koning is, de Koning, die heeft overwonnen.

Zelfverloochening.

2010-03-29T16:25:00.000+02:00

Wat een geweldige term. Daar doet een buitenkerkelijke dus niets mee!
Ik ben toch maar even vooraan begonnen in het boekje over de christelijke levenswandel. Calvijn zegt dingen die voor wat betreft het taalgebruik redelijk tijdgebonden zijn (niet aan onze tijd wel te verstaan).
Maar mooi is het wel:
-God bewijst zich een Vader voor ons. (....)
-Christus heeft ons gereinigd in Zijn bloed ... (...)
-Hij heeft ons ingelijfd in Zijn lichaam. (....)
-Hij is, als ons Hoofd ten hemel gevaren. (....)
-De Heilige Geest heeft ons gewijd tot Zijn tempel. (....)
-Wat ons lichaam en wat onze ziel aangaat, wij zijn bestemd voor de hemelse onverderfelijkheid, voor de onverwelkelijke kroon. (....)

Wat al die puntjes betekenen. Calvijn is er de man niet naar om in een hoofdstuk over de de verworvenheden van de christelijke levenswandel zomaar alleen verworvenheden te noemen. De echte christen jaagt de volmaaktheid na jegens God en zijn naaste.
Een volmaakt kind, een foutloos functionerend lichaamsdeel, een trouwe volgeling van de hemelse Koning, een smetteloze tempel, de blik vooruit gericht.

En die zelfverloochening dan?
Die maakt onderdeel uit van de christelijke levensweg. Maar daarover dan maar even een volgend keer.

De noodzakelijkheid van beproevingen.

2010-03-22T16:54:00.001+01:00

Dat is een hele titel boven een stukje. Ik moest en moet er trouwens nog wel even over nadenken. Kent u "Het gulden boekje"? Het is van Johannes Calvijn. de uitgave die ik heb is verzorgd door uitgeverij De Graafschap in Aalten. "Gulden Boekske over het christelijk leven" heet het officieel. Volgens een aantekening heb ik het aangeschaft in 1959. het zal wel voor de curiositeit geweest zijn, denk ik, want welke nog geen 15-jarige koopt nu zo'n boekje. Ik dus....
Ik ben dus in hoofdstuk III: Geduld in leed en tegenspoed.
Calvijn schrijft daar in het begin:
Allen, die door de Here aangenomen zijn en opgenomen in Zijn gemeenschap, moeten zich voorbereiden op een hard, moeilijk, onrustig leven, gekenmerkt door wisselvalligheden.
Daar moet ik dus even over nadenken.

Psalm 42.

2010-02-27T19:13:00.001+01:00

Soms ervaar je wel eens wat nostalgische gevoelens. Zo iets voel ik bij de berijming van psalm 42 van 1773. De golven en de baren uit het 4e vers van die psalm. In veel muzikale uitvoeringen gaat na het vierde vers het vijfde via een modulatie een halfje hoger (of een hele). Zeg nou zelf, dat heeft wat: de Heer geeft uitkomst! Dat mag eruit springen.
Ik wil eruit springen, met mijn God. Mijn God, wat wil ik met u springen. Waag het met God!

Zegel zeven.

2010-02-23T08:42:00.001+01:00

Hij
kwam en nam en
opende.
Toen was het stil,
een half uur
lang,
een eeuwigheid.
Geen engel zong.
En Gabriël en Michaël,
Saraquiël en Raguël,
en Uriël en Rafaël,
Jeremiël
bewogen niet.
Zij stonden stil,
een eeuwigheid,
een half uur
lang.
Zij wachtten
op gebeden,
op roepen van mensen
tot God.

Vrees 2.

2010-02-13T19:36:00.003+01:00

Vrees en angst liggen in onze belevingswereld dicht bij elkaar. Maar zo snel als de vreze des Heren te maken heeft met angst is er, lijkt mij, iets niet goed. Over angst voor de Heer kunnen wij heel wat zeggen. Maar is angst niet veel meer het kenmerk van andere godsdiensten? Toch kan kennis van God inderdaad met angst te maken hebben. De duivelen kennen God ook en ze sidderen (van angst).
Wij weten, dat onze God een machtige God is. Toch moet de ondertoon van vrees voor de Here niet gevonden worden in angst. Neen, de ondertoon, of eigenlijk de boventoon liefde. Wie waarlijk liefheeft vreest de teleurstelling van de wederpartij. Dat is geen angst, maar toegenegenheid. Welnu, is onze toegenegenheid aan de Heer zo,dat wij vrezen voor de teleurstelling van de Heer. De Heer, die ons zo liefheeft dat Hij alles er voor over heeft gehad. Als je dat erkent, dan gaat de angst voor de almachtige God over in vrees. Ken je echter die vrees niet en heb je dan ook geen angst, dan moet je meer in huis hebben dan die demonen die sidderen.

Vrees.

2010-02-09T18:54:00.001+01:00

Vrees God en Hij zal je wil volbrengen.

Ooit van Barsanoefius gehoord? Hij woonde in de 6e eeuw in de buurt van een klooster bij Gaza. Deze Barsanoefius heeft aardig wat tekst achtergelaten. Als kluizenaar had hij veel tijd om over de dingen na te denken en zijn gedachten op te schrijven. Zijn werk is nog steeds onderwerp van studie voor kloosterbroeders ( en anderen) zoals de al eerder door mij genoemde Benoît Standaert. Benoît schrijft in zijn boek "De schat van God" over de vreze des Heren. Het is interessant om te lezen, dat hij de vreze des Heren niet slechts in verband brengt met de Heilige Geest, maar ook vereenzelvigt met de Geest. het is niet het enige interessante in zijn boek wat hij schrijft over de vrees des Heren.
Wat mij opviel was wel het citaat uit een van de brieven van Barsanoefius. Het citaat waarmee ik begonnen ben. en dan is het citaat toch ook weer niet zo vreemd.

Psalm 145 vers 19:

Hij vervult het verlangen van wie hem eren, ..... NBV.

Hij vervult het verlangen van wie Hem vreest;...Willibrord.

De weergave in Het Boek is nogal afgevlakt:

Mensen die ontzag voor Hem hebben komt Hij tegemoet.

Alles bij elkaar voor mij toch weer wat stof tot verder nadenken. Dankzij Benoît en Barsanoefius.

Draadloos

2010-02-09T18:19:00.002+01:00

Soms geven computers om niet te begrijpen redenen het op. Niet alles, maar toch zo, dat je er wel eens moedeloos van wordt. Zo heeft die van mij van de ene op de andere dag besloten de draadloze verbinding te traineren. Hij vindt alle netwerken uit de buurt, ook dat van mij. Alleen daar staat dan een groot rood kruis achter.
De verbinding met God is ook draadloos. Gelukkig houdt God die in stand. Zelfs als wij die verbinding niet meer zien mogen we weten, dat God toch te bereiken is.

De schat van God

2010-02-04T17:30:00.002+01:00

“Je zult eraan moeten wennen, dat de vreze des Heren in jou Subject kan worden. Het is niet een deugd. Het is iemand, een instantie”. (Benoit Standaert)
“Een andere in mij, méér mezelf dan ik.” (Paul Claudel)
En dat alles in het licht van Psalm 91 vers 5.
Benoît Standaert is benedictijn van de St. Andriesabdij in Zevenkerken, Brugge.
In zijn boek “De schat van God” citeert hij ook Paul Claudel, een Franse diplomaat en dichter, overtuigd Rooms katholiek.
Verder moet ik er nog even over nadenken. Niet over Psalm 91, of ook wel, maar Ps. 91: 15:
“Roep je mij aan, ik geef antwoord,
in de nood zal ik bij je zijn,
je bevrijden en met roem overladen,(NBV)
“Als hij Mij aanroept, geef Ik antwoord,
Ik sta hem bij in zijn nood,
Ik maak hem vrij en schenk hem aanzien.”(Willibrord)
Maar in beiden wel houden van of liefhebben. Wie?
Ik lees nog wel even door bij Benoît Standaert.

Gelijk.

2010-02-02T06:52:00.003+01:00

Jacobus 3:1: “Broeders en zusters, u moet niet allemaal leraar willen zijn …....” Bij deze oproep van Jacobus ga ik even nadenken. Hoe vaak over komt het ons niet, dat wij denken de wijsheid in pacht te hebben. Een andere tekst: “Zijn wij niet allen geroepenen, niet allen gekozen om kind van God te zijn? Niet allen bestemd om een ander terecht te wijzen?” Nou is die laatste er niet een die ik zo in Gods Woord terug vind, maar wel vaak in onze gedachten. Ik heb kerkelijke zaken mensen tegenover elkaar zien staan, beiden overtuigd van hun gelijk, van hun eigen wijsheid. Maar als je in dit eerste gedeelte van Jacobus 3 leest dan wordt je toch wel voorzichtig. Want mensen, overtuigd van hun eigen gelijk lopen een groot risico, daar laat het vervolg van Jacobus 3:1 geen onduidelijkheid over bestaan. Voorzichtigheid met overtuigingen is geboden. Jacobus 3 vers 17: “De wijsheid van boven daarentegen is vóór alles zuiver, en verder vredelievend, mild en meegaand; ze is rijk aan ontferming en brengt niets dan goede vruchten voort, ze is onpartijdig en oprecht.”
Ik weet nu waar ik op letten moet als ik weer eens denk gelijk te hebben.

Anoniem.

2010-01-28T08:51:00.001+01:00

Deze week werd het bestuur van een van mijn verenigingen verrast met een anonieme brief. Nu hebben anonieme brieven meestal de eigenschap niet zo vriendelijk te zijn. De auteur heeft zo zijn of haar bedenkingen over de geadresseerde. In dit geval was het een zij, wat voor een anonieme schrijver al een slordigheidje is voor wat betreft de anonimiteit.
Anonieme brieven bestaan eigenlijk niet. Je kunt er niet op reageren, je kunt je niet verdedigen. Maar toch… Ze houden je toch bezig.
Wij zijn ook brieven. Paulus noemt de leden uit Korinthe bv. ook een brief. Een brief is pas een boodschap als de afzender bekend is. Ja, en de Hebreeënbrief dan?
Zo begin je wel eens aan een betoog en dan loop je tegen zoiets als de Hebreeënbrief aan. De Hebreeënbrief wordt ook wel beschouwd als een der eerste preken. (Nou ja,in onze diensten van 10 tot 11?).
Toch nog even terug naar die brieven en hun afzender. Als wij brieven zijn, wat staat er in ons geschreven? Wie wordt dan als afzender gezien? Of zijn we anoniem?

Niet verborgen.....

2010-01-21T15:05:00.000+01:00

De HEER dacht: Waarom zou ik voor Abraham geheimhouden wat ik van plan ben? Gen. 18:17.
Abraham, de profeet. Soms de profeet, die de weg kwijt was. Zie maar in Gen. 20. A ls hij zijn zorgen niet aan God heeft toevertrouwd moet hij toch voor Abimelech bidden. In zo'n situatie voel je je beschaamd. Zou jet zo mogen zeggen? De profeet van de scheve schaats die moet bidden voor de rechtvaardige heiden Abimelech?
Wie zei wel eens iets over kromme stokken en rechte slagen.
Als Gods kinderen ploeteren op het levenspad komt God hen tegemoet. En... moeten ze toch een zegen zijn voor hun omgeving. Gods verborgen omgang vinden zielen waar zijn vrees in woont.
" 't Heilgeheim wordt aan zijn vrinden naar zijn vreeverbond getoond...." (een van de psalmversjes van school).
De HEER is een vriend van wie hem vrezen, Hij maakt hen vertrouwd met zijn verbond.
Wat is er na Abraham nog veel gebeurd, nog veel om van te leren.
Abrham had een probleem, Abimelech en zijn dienaren. Hij wist niet hoe hij er mee om moest gaan. Of liever, hij dacht dat hij het wel wist. Hoe vaak komen wij het in de Bijbel niet tegen, mensen met problemen. David in Gad, Elia als Isebel hem wil doden, de discipelen met 5000 man die ze te eten moeten geven.
Aan het eind van dit stukje denk ik, waar ben ik begonnen en waar ga ik heen?
In ieder geval moet je met je probleem naar Jezus. Hij is slechts een gebed bij je vandaan.

Nadenker

2010-01-20T18:06:00.000+01:00

Eer aan God, omdat hij dingen verbergt,
eer aan de koning, omdat hij dingen onderzoekt.

Spreuken 25:2

Johannes

2010-01-16T19:33:00.000+01:00

Johannes op weg naar het lege graf. Dat is het als de vrouwen het goed gezien hebben. Wat bezield Johannes. Als een speer rent hij om te zien....
Wat een tijd heeft hij achter de rug. Wat verwachtte hij toen hij met Jezus meeging zo'n drie jaar geleden. Wat maakte hij mee? Later heeft hij dat opgeschreven. Hij was getuige. Maar het is net als met de meeste getuigen, pas later merk je hoe belangrijk details waren. Toch, Johannes leefde voor Jezus. En toen op die dag ervoer hij dat Jezus voor hem gestorven was en door zijn opstanding Johannes tot nieuw leven riep.
Ik keek zojuist naar Nederland zingt. Mij trof in een tekst van een de liederen dat Jezus aan mij dacht aan het kruis. Dan wordt het wel erg persoonlijk. Maar voor mij was het een voortborduren op wat ik opschreef op onze kerksite over het bidden:
Bidden is vragen, denken wij steeds.
Maar bidden is een vorm van omgaan met God.
Kleine kinderen kunnen veel vragen.
Maar vaak wacht een kind niet eens het antwoord af,
of het luistert naar het antwoord en gaat weer verder.
Het kind vraagt aan papa of mama en voelt zich daarbij vertrouwd.
Soms is het vragen alleen al een uiting van dat vertrouwen.
Is ons bidden een blijk van vertrouwen op onze hemelse Vader?
In dat vertrouwen is Johannes meegegaan met Jezus. Natuurlijk is in hem ook de kennis en het geloof gegroeid. Maar dan kun je ook de heilige verontwaardiging voelen als hij schrijft over de antichristen (1 Joh. 2:22).
En dan weet hij het ook zeker, dat Jezus in de wereld gekomen is om de werken van de duivel te verbreken. Johannes leeft uit dat vertrouwen. Hij heeft Jezus gekend, hij weet wie het is. Hij heeft hem ook na zijn dood weer levend gezien. en naar de hemel zien gaan... van waar hij komen zal om te oordelen, ja, maar wie de rechtvaardigheid doet is rechtvaardig gelijk Hij rechtvaardig is.(1 joh. 3;7)

Zo is het wel een rommelig stukje geworden, maar er zijn ook zoveel verbanden.

Stil.

2010-01-15T08:07:00.001+01:00

Wat hebben we toch veel te vragen aan onze hemelse Vader. Wat zijn wij toch ook druk, met dit met dat. Maar ja, we weten voor Wie we het doen. En voor iedere vergadering, bijeenkomst, repetitie, maaltijd gaan we eerst even naar onze Vader. We roemen zijn Naam en we prijzen Hem en laten Hem delen in al onze noden, problemen en we stellen Hem onze vragen. Vervolgens rennen we weer door. Bezig voor de kerk, de vereniging, de armen,.....
Er is een kerstvers dat begint met "Laat het stil zijn deze nacht..."
Nou gaat het niet om het kerstvers. Maar wanneer is stilte een wezenlijk onderdeel van ons richten op God? We moeten veel zeggen, we moeten nog even danken, nog even bidden. Maar moeten we ook (even) stil zijn??

WWJD

2010-01-13T07:57:00.001+01:00

Je zelf afvragen wat Jezus zou doen is een goede vorm van zelfkritiek lijkt mij. Alleen komt het wel op een subjectieve mening uit. Nu is het geloof iets wat in onszelf leeft en werkt, maar toch niet door onszelf. bij het lezen van het boekje "Een avontuurlijk geloof" tekent Michael Yaconelli ons twee jongens die tijdens een logeerpartij van hun bed een grot maken en later door de vader van de ene jongen tot de orde geroepen worden als de vermeende slapers hun bed gebruiken als trampoline. Volgens Yaconelli zou Jezus glimlachend met de jongens mee zijn gaan springen. het heeft ook te maken met de manier waarop Yaconelli in het leven (of in het geloof) staat. een aantal bladzijden terug stelt hij de vraag: "Is Jezus in uw leven de Regelmaker of de Regelbreker?" Wel iets om over na te denken, maar een christenleven is toch niet vrijblijvend, ogen dicht en springen maar. Om WWJD niet een echt subjectief resultaat te geven kunnen wij (niet vrijblijvend) lezen en leren uit Gods Woord. En dan maar denken aan Johannes 1.

Gevoelstemperatuur.

2010-01-08T15:03:00.000+01:00

Nu de wind uit het oosten gaat opsteken komt de term “gevoelstemperatuur” tevoorschijn. Gevoelstemperatuur……
De thermometer wijst min 6 graden,maar de gevoelstemperatuur is wel min 10 of min 15.
Kennelijk kunnen gevoelens ook gemeten worden.
Zou op sommige plaatsen het geloof ook zo gemeten worden. Ik voel…….
Voelen is volgens mij niet te meten. Voelt de een de lucht kouder dan de ander. Misschien heb je wel een opvlieger en lijkt het opeens warmer.
Neen, het geloof heeft niets met opvliegers te maken. Wel met zeker weten. Ook met onzekerheid soms, of vaker. Er zijn oude boekjes die het mooi zeggen: Een waar geloof is niet alleen een stellig weten of kennis, waardoor ik alles voor waarachtig houd, dat ons God in zijn Woord geopenbaard heeft, maar ook een vast vertrouwen, hetwelk de Heilige Geest door het evangelie in mijn hart werkt, dat niet alleen anderen maar ook mij vergeving der zonden, eeuwige gerechtigheid en zaligheid van God geschonken is, uit louter genade, alleen om de verdienste van Christus wil.
Niets geen meten. Weten en vertrouwen. Door jezelf? Je eigen ervaring? Je eigen beleving?
Gevoelstemperatuur??
Je weet het!! Door de Heilige Geest.

De Weg.

2010-01-07T06:29:00.001+01:00

Jezus:"Ik ben de weg..."
"Ja, maar..."
Jezus:"Ik ben de weg, de waarheid...."
"Ja, maar..."
Jezus:"Ik ben de weg, de waarheid en het leven...."
"Ja, maar...."
Jezus:"Niemand komt tot de Vader dan door Mij..."
"........"
Jezus:"....indien ge Mij iets vraagt in Mijn naam, Ik zal het doen."
"!"

De weg kwijt...

2010-01-05T06:55:00.003+01:00

Soms zijn er wel eens van die situaties in je leven, dat je totaal de weg kwijt bent. Waarheen?
Je kijkt omhoog, je bidt, je wacht, je luistert, je denkt, je leest. Ik kom even niet verder.
Het vers speelt door mijn hoofd:”God wijst mij de weg,als ik zelf geen uitkomst zie….”
Toch maar wachten en bidden, of bidden en werken? Wat werken…?
God kwijt? Nee, maar wel even de weg.

Jezus weende.

2009-12-31T16:39:00.002+01:00

Waarom speelt nu deze tekst door mijn hoofd. Niet dat het zo’n lange is. Hij staat bekend als de kortste. Jezus toont verdriet bij het graf van Lazarus. (Joh. 11:35). Jezus toonde ook verdriet bij het zien van “de stad” (Luc. 19:41).
Mijn moeder zei tegen ons wel eens: “Daar heb je de Here Jezus verdriet mee gedaan.” Hoe vaak gebeurt dat niet in een mensenleven.
Jezus heeft verdriet over wat mensen overkomt, de kwalen, ziekten, dood en noem verder maar op.
Het is de laatste dag van 2009. Net zo als al de andere dagen komt deze nooit terug. Aan het einde van het jaar ben je er wat alerter op. Kijk je ook eerder achterom naar alles wat was. Wat heb je gedaan, hoe heb je je dagen gebruikt. Heb je de Heer verheugd of verdriet gedaan. Meestal het laatste. Ben je bezig geweest tot opbouw van het Rijk van God, tot lof van Hem?
Hoe was het met geduld? Je tegemoetkomen aan andermans tekortkomingen?
Fil. 1:9-11 En ik bid dat uw liefde blijft groeien door inzicht en fijnzinnigheid, zodat u kunt onderscheiden waar het op aankomt. Dan zult u op de dag van Christus zuiver en onberispelijk zijn, vol van de vruchten van de gerechtigheid, die u dankt aan Jezus Christus, tot lof en eer van God.
Jezus vol liefde. Wij vol van Jezus liefde.
Dan wordt wenen blijdschap.

Belangrijk

2009-12-30T08:42:00.000+01:00

Zo in de loop van het jaar kom je heel wat dingen of personen tegen die belangrijk zijn. Vaak denk ik, die belangrijk gemaakt worden. Hoeveel mensen van het jaar worden er gekozen, de sportman – sportvrouw – sportclub van het jaar. De politicus van het jaar. Ga zo maar door.
En of een en ander niet kan wachten, conclusies over de loop van gebeurtenissen worden vaak al afgegeven voor het einde ervan. Stel je voor, dat een ander eerder is met zijn mening of conclusie.
Een klein voorbeeldje is te vinden in de “wedloop” om maanden of jaren te classificeren. Hoorde je vroeger na afloop van een maand of jaar hoe nat, warm, zonnig het betreffende tijdvak was geweest ten opzichte van voorgaande perioden. Tegenwoordig kan men niet op de afloop wachten. Al een aantal dagen voor het einde van de periode wordt er geroepen. Statistisch gezien zal het niet veel uitmaken, maar geduld?
Hoe zou het met de moordenaar aan het kruis zijn afgelopen als God geen geduld had??
En naar het begin van dit stukje. Willen wij niet graag de christen van het jaar zijn?

Volgens mij is de christen van het jaar de ellendigste mens en nauwelijks christen.
Christenzijn is immers geen prestatie, christenzijn is genade. Maar ja, ….

Moeilijk.....

2009-12-29T18:25:00.000+01:00

Vanmorgen las ik de passage:
“Kerken van het koninkrijk meten hun succes niet af aan het aantal mensen dat komt, of de hoeveelheid bekeerden, maar aan het niveau van verandering dat, in het leven van degenen die hen vormen, zichtbaar is.” (Uit Graham Tomlin – Een kerk die prikkelt)

Ontegenzeglijk waar, maar voor kerken die maar voort ploeteren met weinig leden lijkt deze troost soms wat schraal.
Gek hé, zijn we toch voor onszelf bezig?

Wat is er een groter troost dan dat de ogen van Here op de rechtvaardigen zijn. Overigens, als Petrus deze tekst uit Psalm 34 is er een verschilletje. (Zijn die Psalmen echt oudtestamentisch en dus uit de tijd?. Ze worden in het nieuwe testament nogal eens geciteerd!).
1 Petrus 3: 12 eindigt anders dan Psalm 34 vers 17. Bij Petrus is het nog niet zo onherroepelijk lijkt het als in de Psalm.

Oliebollen...

2009-12-28T17:27:00.003+01:00

Het is weer bekend waar je de lekkerste oliebollen kunt kopen. Het AD heeft het voor ons weer uitgezocht. Dat doet bij mij de vraag rijzen, neen dus niet het beslag van de oliebollen, dat moet nog even wachten tot oudejaarsdag, neen de vraag naar de criteria die ervoor aangelegd zijn. Wanneer is een oliebol een lekkere oliebol. Zijn daar studies over, is er een leerstoel “oliebollen-bakken”?
Natuurlijk was dit niet het belangrijkste nieuws. Bovendien, als je in Uithuizermeeden woont lijkt het me een totaal onbelangrijk bericht, of je moet op bedevaart willen.
Het afgelopen Kerstfeest heb ik op heel wat plaatsen gevierd. En op heel verschillende manieren. Bij de een zie je, dat het Kerstfeest geplaatst wordt in de rode draad van het evangelie. Een rode draad die inmiddels al ver door gegaan is. Ver weg van het Kindje …… Jezus is de Koning….
Bij een Kerstfeest kwam het niet verder dan het vergaal van de verongelukte engel (met een B ervoor). De boodschap hiervan? Zelfs al ben je gevallen, het zal toch wel weer goed komen.
In 1 Petrus 2: 15 e.v. gaat het over de mond snoeren van onwetenden. In een verband van menselijke inzettingen. Dat is heel wat anders dan het bovenstaande, van een ook heel andere orde.
Oliebollen…..??? Kerstviering ……???
‘Zie Ik heb u in Mijn handpalmen gegrift, ….’ Jesaja 49: 16. Dat is iets om over na te denken.